Omdat mijn wereld niet kleiner mag worden

Onlangs reed ik op een scooter door India. Niet om grenzen te verleggen, maar om ze open te houden. Want als je wereld blijft groeien, doen je hersenen dat ook.

Ik ben geen babyboomer. Ik hoor nog bij de Silent Generation (1928–1945). Misschien dat daar iets van mijn drang vandaan komt om niet stil te vallen.

In februari 2026 reed ik op mijn Yamaha scooter 1450 kilometer door India. Tien dagen lang stof, claxons, chaos en eindeloze steden. En ja — ik kwam gewoon veilig en ongedeerd thuis.

Je hoeft echt niet achter de geraniums te zitten om te merken dat je wereld kleiner wordt met de jaren. Minder nieuwe gezichten, minder verrassingen, minder prikkels. En als je wereld kleiner wordt, worden je hersenen dat ook. En dat wil niemand. Dus besloot ik het om te draaien.

In India rijden is geen routine. Het is opletten, anticiperen, reageren. Een bus die in een haarspeldbocht zo ver uitzwenkt dat je bijna het ravijn in dendert. Vrachtwagens die zonder pardon jouw rijbaan afpakken. Dan maar even de berm in. Honden, apen, koeien, kinderen, en volwassenen die al bellend oversteken. Scooters met jochies van twaalf aan het stuur. Drie meisjes op een Vespa die al giechelend proberen overeind te blijven.

Vergeet alle voorrangsregels. Hier geldt iets anders: twijfel is verlies. Maak een vastberaden indruk en de rest wijkt vaak vanzelf. En dan gebeurt er iets interessants. Onze hersenen maken nieuwe verbindingen als we ze uitdagen. Niet met wat we al kennen, maar met wat nog onbekend is. Met situaties waarin we direct moeten schakelen, aanpassen, leren. Precies dat gebeurde daar, elke dag opnieuw.

Veel senioren houden vast aan het voorspelbare — dezelfde straten, dezelfde dagen, dezelfde routines. Begrijpelijk. Maar het heeft een keerzijde. Niet alleen je wereld wordt kleiner, ook je vermogen om je aan te passen. Spierpijn in mijn armen. Mijn zitvlak protesteerde bij elke kilometer. Maar mijn hoofd voelde… ruimer. Alsof er iets open ging.

We denken vaak dat AOW betekent: genieten van je welverdiende rust, gemak, alles overzichtelijk. Er is ondersteuning, zekerheid. Wat wil je nog meer? Maar het is ook een valkuil. Want wie alleen kiest voor comfort, levert ongemerkt iets in.

Als we onze blik verruimen, gebeurt het tegenovergestelde. Onze hersenen leggen nieuwe verbindingen. We blijven leren. We blijven meebewegen. Niet alleen fysiek, maar ook van binnen.

Die 1450 kilometer? Bijzaak. Het ging om iets simpelers: de onwil om kleiner te worden.

En nu? Ik ruil mijn Yamaha in voor een Suzuki. Net wat beter bestand tegen de soms erbarmelijke Indiase wegen, en met moderne snufjes als ABS en navigatie aan boord. In september 2026 hoop ik de Himalaya te doorkruizen.

In 1989 lukte het me met een Indiaas fietsje Gangotri te bereiken, de oorsprong van de Ganges op ruim 3000 meter. Toen was ik alleen, maar dit keer ga ik niet alleen.

Reacties