Een zonnige dag op stal de Witte Wieven

Op onze stal gebeurde iets wat nu al hard op weg is om een klassiek stalverhaal te worden. Zo eentje waar nog lang om gelachen gaat worden.

Na maanden afwezigheid kwam een eigenaar weer eens langs bij zijn paard. Een keurige, brave viervoeter van 24 jaar oud, door zijn eigenaar liefkozend omschreven als een ‘puber van 24’. En zoals iedereen weet: pubers blijven soms toch een beetje… puber.

Het plan was simpel: even rustig longeren in de grote buitenbak. Normaal gesproken doe je dat met een hoofdstel, maar een halster leek op dat moment ook wel prima. Onze anonieme hoofdpersoon dacht waarschijnlijk: dat komt wel goed.

En meestal… komt dat ook goed.

Onverwachte rondleiding

Alleen had de ‘puber van 24’ gisteren andere plannen. Na maanden zonder zijn eigenaar besloot hij dat dit het moment was om weer eens te laten zien hoeveel energie er nog in zat. Binnen een paar seconden veranderde de rustige longeersessie in een spontane demonstratie ‘hoe geef ik mijn eigenaar een onverwachte rondleiding door de rijbak?’

Onze hoofdpersoon hield dapper vast. Misschien zelfs iets te dapper. En dus volgde er een korte maar indrukwekkende sleeptocht door het zand, waarbij de bak even dienst deed als een soort persoonlijke sportbaan.

Gelukkig liep alles goed af. Nadat de puber zijn energie eruit had gegooid, keerde de rust weer terug. De longeerder stond weer op twee benen al waren zijn schoenen en kleding inmiddels perfect aangepast aan de kleur van de rijbak.

Geluksmomentje en pech

Het paard werd daarna rustig teruggebracht naar zijn paddock, alsof er eigenlijk niets gebeurd was.

Voor de eigenaar was er trouwens nog een klein geluksmomentje: er waren maar weinig mensen op stal toen dit alles gebeurde.
De pech? Dat ik er toevallig wel was, de schrijver van dit verhaal.

Maar ach… met een eigenaar van ruim twee meter, en bijna 70 jaar, ervaring blijft zo’n verhaal op stal natuurlijk nooit lang stil.

Reacties