Waarom is zo’n leuke meid als jij nog single?

Ik ben 37, single, woon binnen de singel van Utrecht en heb, schrik niet (!), nog geen podcast gemaakt over mijn relatiestatus. In de Randstad geldt dat inmiddels als nalatig gedrag. Toch word ik er regelmatig aan herinnerd. Meestal in de vorm van een zogenaamd compliment: „Waarom is zo’n leuke meid als jij nog single?”

Het is een vraag die zelden uit oprechte nieuwsgierigheid wordt gesteld. Vaker met een wijn in de hand en het stille vermoeden dat er iets niet klopt. Alsof single zijn geen fase is, maar een storing. Iets wat verklaard moet worden. Of opgelost.

Ik ben die meid met de leuke dataverhalen. Cijfers, grafieken, verbanden. Maar hoe vaak ik ook tel en analyseer: mijn relatiestatus blijft voor de buitenwereld een raadsel. Terwijl ik gewoon een leven heb. Een baan. Vrienden. En een Utrechtse postcode waar toevallig meer vrouwen dan mannen wonen. Ja, dat is jammer.

Mij niet bellen

Vrienden maken er graag grapjes over: „Jij wilt gewoon niet daten buiten de singel.” En dat klopt. Ik heb het geprobeerd. Echt. Maar als jij denkt dat ik mijn leven ga verplaatsen naar onder de rivieren, dan: mij niet bellen. Ik zie mezelf al op een date waarbij we met een frisbee staan te gooien in een weiland, terwijl ik net mijn nagels voor 75 euro heb laten doen. Sterker nog, dit is waargebeurd.

En toch blijft hij terugkomen, die vraag. Alsof single zijn een persoonlijk falen is. Alsof er ergens een verkeerde afslag is genomen. Alsof ik gerepareerd moet worden. Ik vraag toch ook niet aan mijn vriendinnen waarom zij ieder weekend trouw hun missionarisstandje doen en daarna verzadigd zijn? Ik vraag mannen in de kroeg met haarverlies op de kruin toch ook niet waarom ze besloten hebben dat dit het dan maar is? Dus nee, Patricia, ik heb geen flauw idee waarom ik single ben.

Ik heb namelijk alles gedaan wat van een moderne vrouw wordt verwacht. Datingapps. Mannen aanspreken op festivals. Ongemakkelijke speeddates waarbij ik Aperol Spritz bleef drinken uit een glas ter grootte van een vissenkom, in de hoop dat ik na een paar drankjes ineens alle mannen interessant zou vinden. Dat gebeurde niet.

Groenteafdeling

Uit onderzoek blijkt trouwens dat je je toekomstige partner vaker in de supermarkt tegenkomt dan op een datingapp. Ik zie het al voor me: haar in de krul, glitterjurk aan, strategisch wachtend bij de groenteafdeling. Starend naar een biologische broccoli alsof hij elk moment „hoi” kan zeggen.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen liefde. Ik ben niet bang. Ik ben alleen niet bereid om mijn leven kleiner te maken zodat iemand anders zich groter kan voelen. Misschien ben ik single omdat ik liever alleen ben dan samen met ‘wel oké’. Omdat ik geen zin heb om iemands potentie te daten of omdat een relatie geen bewijs is van een geslaagd leven.

Dus de volgende keer dat iemand vraagt: „Waarom is zo’n leuke meid als jij nog single?”. Dan zeg  ik misschien gewoon: „Omdat ik het kan.”

Reacties