Tussen hooi en geluk

Ze zeggen dat je met pensioen gaat om uit te rusten. Maar bij ons betekent pensioen vooral: zeven dagen per week bewegen, tussen paarden die vakantie hebben en tussen mensen die hun viervoeters bij ons stallen. Dat heet officieel ‘werken’, maar wij noemen het gewoon leven.

Elke ochtend schuif ik de staldeur open alsof het gordijnen zijn in een theater. De paarden hinniken enthousiast, ieder met zijn eigen karakter. Mijn vrouw, nog lang niet met pensioen maar al een oma in hart en nieren, weet precies welk paard eerst moet, wie extra aandacht nodig heeft en welke merrie vandaag haar eigen bui heeft. Emmers vullen, waterbakken bijvullen, een praatje hier, een grapje daar… het hoort erbij. En koffie, altijd koffie, want zelfs tussen hooi en paardenlucht kan een mens niet zonder zeggen ze.

Rijkdom, leven

Het is geen wereldreis, geen drukke agenda. Het is regelmaat, ritme en verbondenheid. Ochtendzon over de paddocks, het zachte geluid van hoeven op het terrein, de geur van stro, een glimlach van iemand die net zijn paard heeft opgehaald. Dat is rijkdom. Dat is leven.

Wat voor anderen werk lijkt, is voor ons een reden om op te staan. Om te zorgen, te lachen en mee te bewegen. Het geheim? Niet stoppen met meedoen, midden in het leven blijven staan tussen het hooi en de hoeven.

Uiteindelijk is geluk niet hoeveel rust je hebt, maar hoeveel je geniet van wat je doet. En geloof me: tussen paarden, hooi en onze dagelijkse chaos, smaakt het leven verrassend zoet.

Reacties