Te laat

De acceptatie van homoseksualiteit in Nederland staat onder druk. Dat blijkt uit onderzoek van onder meer het Sociaal en Cultureel Planbureau en het Centraal Bureau voor de Statistiek. Jongeren denken er minder positief over, meldingen van onveiligheid nemen toe en zichtbaar jezelf zijn is minder vanzelfsprekend geworden.

En laten we meteen doen wat jarenlang niet de bedoeling was: het concreet benoemen. Een belangrijk deel van die druk hangt samen met conservatieve opvattingen binnen delen van de islamitische gemeenschap, met name onder jongeren. Niet als nuancepunt, maar als kern.

Maar precies dat mocht je niet zo formuleren.

Je moest het altijd verdelen. Altijd spreiden. Altijd toevoegen dat het ‘ook’ bij andere groepen speelde. Ook Nederlandse jongeren. Ook christenen. Ook dit, ook dat. Zolang het maar geen duidelijke richting kreeg. Zolang het maar nergens scherp werd.

Het gevolg daarvan was niet nuance, maar richtingloosheid.

Geen gerichte aanpak

Want als je verantwoordelijkheid blijft verdelen, kun je geen speerpunt kiezen. Als het probleem overal ligt, ligt het nergens concreet. En als het nergens concreet ligt, kun je het ook nergens gericht aanpakken.

Dus gebeurde er precies wat je kon verwachten: er kwam geen gerichte aanpak.

Beleid bleef algemeen. Het gesprek bleef abstract. En ondertussen ontwikkelde de werkelijkheid zich gewoon door. In bepaalde wijken werd zichtbaarheid lastiger. Jongeren namen normen over waarin homoseksualiteit wordt afgewezen. Niet als uitzondering, maar als onderdeel van hun sociale omgeving.

Maar daar werd niet op gestuurd. Want waarop moest je sturen, als je het probleem niet precies mocht aanwijzen?

En nu staan we op het punt dat het niet meer te negeren is. Nu wordt het concreter benoemd. Nu mag het iets scherper. Nu komt de kern eindelijk in beeld.

Alleen: dat moment komt laat.

Erachteraan lopen

We lopen niet voor de feiten uit, we lopen erachteraan. Dit is geen vroege signalering meer, dit is reageren op wat al zichtbaar is geworden. Dweilen met de kraan open is nog optimistisch; het probleem is al een tijd gaande, terwijl wij het gesprek nog aan het inrichten waren.

De conclusie is eenvoudig. Door het probleem jarenlang te verdelen, hebben we het onaanpakbaar gemaakt. Door het niet scherp te benoemen, hebben we gericht handelen uitgesteld.

En uitstel heeft hier precies gedaan wat uitstel altijd doet. Het heeft ons ingehaald.

Reacties