De onzichtbare strijd van een sporter zonder thuis

Wat ik ervaar, is voor veel mensen moeilijk te begrijpen. Wanneer je jarenlang intensief hebt gesport, wordt sport niet alleen een hobby, maar een essentieel onderdeel van je leven en mentale balans. Voor mij is sporten geen ontspanning of plezier meer, maar een noodzaak om mentaal overeind te blijven.

Sinds ik enkele jaren geleden mijn huis verloor en thuisloos werd, is die noodzaak juist een zware last geworden.

Lange tijd verbleef ik op tijdelijke slaapplaatsen en in winteropvangcentra, waar strikte regels gelden die totaal niet aansluiten bij een sportief ritme. Medewerkers bedoelen het vaak goed, maar begrijpen mijn situatie niet. Wanneer ik ’s ochtends aangeef dat ik sportkleding moet meenemen omdat ik moet trainen, krijg ik vaak de reactie: „Ga lekker sporten.” Juist dat woord ‘lekker’ raakt mij. Sporten voelt voor mij namelijk niet meer prettig of ontspannend; het is een manier geworden om depressie, stress en burn-outklachten onder controle te houden.

In bezwete kleding

De praktische omstandigheden maken het nog zwaarder. Na het sporten kan ik niet meteen douchen of rust nemen. Regelmatig blijf ik de hele dag in bezwete kleding totdat de opvang weer opent om 16.30 uur. Vervolgens moet ik soms lang in de rij staan en word ik gecontroleerd voordat ik naar binnen mag. Pas daarna kan ik douchen. Dat moment voelt niet als ontspanning, maar als pure uitputting.

Om dit probleem op te lossen nam ik een abonnement bij een sportschool, zodat ik daar kon douchen. In theorie leek dat een goede oplossing, maar in de praktijk ontstonden nieuwe obstakels. Met een grote tas binnenkomen, buiten gaan hardlopen en daarna opnieuw moeten uitleggen waarom ik er ben – terwijl ik fysiek en mentaal uitgeput ben – kost enorm veel energie. Soms laat ik een deel van mijn spullen achter om niet alles steeds te hoeven meesjouwen, wat weer stress oplevert omdat dit eigenlijk niet is toegestaan.

Geen luxe

Veel mensen denken dat iemand die sportief is automatisch sterk en zelfstandig is. In werkelijkheid kan het tegenovergestelde waar zijn. Sport is voor mij geen luxe, maar een noodzakelijke manier om te blijven functioneren in een instabiele situatie. Toch ervaar ik dat er binnen gemeentelijke trajecten vaak andere aannames worden gemaakt. Na jaren van begeleiding viel mij op dat zogenoemde omslagwoningen vaker worden toegewezen aan mensen met verslavingsproblematiek, terwijl sportieve mensen sneller als zelfredzaam worden gezien. Alsof fysieke fitheid betekent dat je zonder woning makkelijker kunt overleven – alsof je een soort Tarzan bent die zich overal wel redt.

Het gebrek aan begrip maakt deze situatie extra zwaar. Wat voor anderen ontspanning is, is voor mij een dagelijkse strijd om mentaal niet ten onder te gaan.

Reacties