Motorweekend

Veertien motoren en een herinnering voor het leven.

Soms stap je ergens in zonder precies te weten wat het gaat worden. Je denkt dat je gewoon meegaat voor de gezelligheid, een beetje helpen misschien. Maar achteraf blijkt zo’n moment veel groter te zijn dan je op dat moment beseft.

Jaren geleden werkte ik op een zaak waar opvallend veel motorliefhebbers rondliepen. Mannen die begonnen te glimmen zodra het over motoren ging. Het plan ontstond om in één weekend naar Frankrijk te rijden en weer terug. Geen ingewikkelde organisatie, gewoon rijden. Veertien motorrijders, veertien verschillende machines en veertien mannen die daar enorm naar uitkeken.

Hongerige motorrijders

Het was een prachtig gezicht. Snelle sportmotoren, zware toerfietsen, oudere machines met karakter. Een bonte stoet van geluid, kracht en enthousiasme.

Een collega en ik hadden zelf geen motor, maar we wilden dit avontuur wel meemaken. Dus ontstond het idee dat wij met de auto mee zouden gaan. Niet om zelf te rijden, maar om onderweg voor de lunch te zorgen. Een soort rijdende ondersteuning voor een groep hongerige motorrijders.

Dat bleek een gouden zet.

Vroeg in de ochtend startten de motoren. Het diepe geluid van al die blokken die tegelijk tot leven kwamen, vergeet je niet snel. Helmen dicht, een paar grappen over en weer en toen vertrok de stoet richting Frankrijk. Het voelde bijna alsof er een kleine karavaan op pad ging.

Wij reden vooruit en zochten onderweg mooie plekken om te stoppen. Een rustige parkeerplaats, een uitzichtpunt, ergens waar de groep even kon neerstrijken. En dan, in de verte, hoorde je ze al aankomen. Eerst een brom, daarna een groeiend geronk totdat alle veertien motoren het terrein opdraaiden.

Bijzonder moment

Helmen af, lachen, sterke verhalen over de weg die achter hen lag. De broodjes en koffie smaakten beter dan in menig restaurant. Niet omdat het bijzonder eten was, maar omdat het moment bijzonder was.

Er werd gelachen, geplaagd en genoten. Mannen van verschillende leeftijden, verschillende karakters, maar dat weekend één groep. De vrijheid van de weg, het plezier van samen onderweg zijn en het simpele geluk van een goed avontuur.

Toen leek het gewoon een mooi weekend.

Nu, twee jaar nadat ik met pensioen ben, denk ik er nog regelmatig aan terug. Aan het geluid van de motoren, aan de kameraadschap en aan het gevoel van vrijheid dat in die paar dagen zat.

En dan besef je iets wat je op dat moment nog niet weet: sommige herinneringen maak je zonder dat je het doorhebt.

De les is simpel. Zeg af en toe ja tegen iets dat niet helemaal jouw plan was. Want soms blijkt juist zo’n onverwacht weekend een herinnering te worden die een leven lang blijft ronken.

Reacties