Diplomatieke onschendbaarheid (tenzij we nieuwsgierig zijn)

Er zijn van die woorden die meteen geruststellen. Diplomatie bijvoorbeeld. Dat klinkt als mannen in nette pakken die met zachte stem ‘excellentie’ zeggen, terwijl ze elkaar ondertussen figuurlijk proberen te wurgen met een zijden stropdas.

En dan heb je de diplomatieke tas. Heilig. Onaantastbaar. Onaantastbaarder dan de belastingaangifte van een politicus of de bonnetjes van een minister op dienstreis.

Daar mag je niet in kijken.

Niet openen.

Niet scannen.

Niet aankomen.

Dat zijn de regels.

Tenzij je Iran bent en nieuwsgierig.

Verdacht

Want stel je voor: er komt een Nederlandse diplomaat het land binnen met een koffer die niet door de scanner mag. Dat is natuurlijk verdacht. Dat kan van alles zijn. Staatsgeheimen. Een broodje pindakaas. Of, zoals nu wordt gesuggereerd, satellietapparatuur.

Satellietapparatuur.

Want niets zegt ‘wij vertrouwen u volledig’ als je je eigen geheime communicatiesysteem meebrengt.

Nederland reageerde geschokt. Geschokt! Woedend! Verontwaardigd!

Niet omdat er mogelijk satellietapparatuur in zat – nee, dat werd opvallend genoeg niet ontkend – maar omdat Iran erin had gekeken.

Dat is de echte misdaad.

Niet wat erin zit.

Maar dat iemand het durft te controleren.

Dat is diplomatie in zijn puurste vorm: het probleem is niet wat je doet, maar dat je betrapt wordt terwijl je het doet.

Het ministerie noemde het een ‘diplomatiek incident’. Dat is ambtenarentaal voor: we zijn boos, maar wel netjes boos.

Volkomen logisch

De ambassadeur werd ontboden. Dat is een beetje zoals een schooldirecteur die zegt: „Kom jij eens even hier, vriend.”

Dan volgt er een gesprek waarin beide partijen doen alsof ze verbaasd zijn over elkaars gedrag, terwijl ze het eigenlijk volkomen logisch vinden.

Iran zegt: wij vertrouwen jullie niet.

Nederland zegt: hoe durven jullie ons niet te vertrouwen?

En ondertussen communiceren ze waarschijnlijk allebei via apparatuur die de ander niet mag zien.

Zo houden landen elkaar al eeuwen bezig. Met koffers, geheimen en toneelstukjes.

En wij mogen meekijken.

Niet in de diplomatieke tas.

Maar wel in de poppenkast.

Want uiteindelijk is diplomatie niets anders dan liegen met goede manieren.

Reacties