De kracht van woorden

Het gebruiken van andere woorden lijkt soms iets kleins, maar het doet meer dan je denkt. Hoe je iets zegt, kan bepalen hoe het binnenkomt. Zoals ‘ADHD’er’ of ‘autist’.

Het klinkt simpel en schrijft vlot, maar je maakt iemand daarmee gelijk aan een diagnose. Terwijl ‘iemand met ADHD’ of ‘iemand met autisme’ net wat meer ruimte laat. Je bent namelijk meer dan dat ene label.

Hetzelfde zie je bij woorden als ‘stoornis’. Dat klinkt al snel alsof er iets ‘mis’ is. Alsof iemand buiten de norm valt (wat niet zo is, want heel veel mensen krijgen in hun leven te maken met mentale problemen). Een ‘mentale aandoening’ of ‘mentale problemen’ (mits diegene het zelf een probleem vindt) voelt vaak iets neutraler. Er hangt minder oordeel aan.

Het verschil vooral in de lading. De eerste variant plakt het vast aan iemands identiteit. De tweede laat ruimte. Dit is iets wat iemand heeft, niet wat iemand ís.

Puzzelstukjes

Deze manier van spreken maakt iemand weer mens. Geen hokje, maar gewoon iemand met een verhaal.

Labels kunnen zeker behulpzaam zijn. Ze kunnen puzzelstukjes op hun plek laten vallen. Ze geven woorden aan wat je voelt. Ze kunnen zorgen voor herkenning en zelfbegrip. Dat is waardevol.

Maar er zit ook een keerzijde aan. Als een label gaat bepalen hoe anderen naar je kijken én hoe je naar jezelf kijkt, kan het gaan beperken. Alsof je niet verder mag kijken dan dat ene woord.

Ik zie een ‘label’ daarom om te begrijpen, niet om vast te zetten.

Je bent geen label. Je bent gewoon jij. Met alles wat daarbij hoort. En dat geeft ruimte om te groeien en te veranderen, op de manier die bij jou past.

Reacties