De bunker

Misschien moeten we fast forward naar zijn laatste moment in die bunker. Keurige zin.

En toch weet iedereen precies wat er staat. Dat is het spel. Niet wat je zegt, maar hoe ver je eromheen kunt draaien zonder dat Zuckerberg er je account voor in een soort digitaal quarantainehok zet. We zeggen het niet meer. We construeren het.

„Fast forward naar zijn laatste moment in die bunker” is geen opmerking, het is een perfect afgewerkte zin. Niets steekt uit. Niets haakt. Je kunt er langs met je ogen en overal staat groen licht. Facebook kijkt mee en denkt: keurig, dit glipt erdoor.

En iedereen leest hem en denkt: ja, duidelijk.
„Ik ben benieuwd hoe dit hoofdstuk zich afrondt.”
„Ik zie een definitieve conclusie naderen.”
Dat zijn geen vage zinnen. Dat zijn berichten met een stropdas om.

We zijn niet braver geworden. We zijn sluwer gaan praten. Alsof we allemaal precies weten waar de grens ligt en er met onze neus tegenaan gaan staan, zonder eroverheen te gaan.
Totdat iemand dat wel doet.
En dan is het stil.

Weggegumd

Dan verdwijnt er een account. Dan staat er ineens: deze inhoud is niet meer beschikbaar. Alsof iemand midden in een zin is weggegumd.
Dus blijven we binnen de lijntjes.
Nog een omweg. Nog een laagje vernis.
Tot alles klopt. Tot alles netjes is. Tot alles zo veilig is dat er niets meer schuurt.
En precies dat wringt.

Ik mis het.
Dat je gewoon zegt wat je bedoelt. Niet verpakt. Niet gecodeerd. Gewoon hardop.
Dat je een zin kunt afmaken zonder dat er ergens een systeem meeluistert dat beslist of jij nog mag bestaan.
Gewoon zeggen wat je denkt.
Punt.

Want laten we eerlijk zijn:
een wereld waarin iedereen alles begrijpt, maar niemand het nog durft te zeggen,
is gewoon een stille k@twereld.
En daar wordt niemand beter van.

Reacties