Yes, shit happens

Vorig weekend moest ik me voorbereiden voor een darmonderzoek in onze stadskliniek. Mijn huisarts had mij dat aangeraden vanwege een kleine test die je bij de apotheker kan kopen voor een prikje.

In de wc vlug wat shit opvangen, een staaltje ervan nemen, vermengen met vloeistof en dan opsturen naar het lab. Bij de volgende consultatie hoorde ik mijn dokter zeggen: „Mijnheer Aendenboom, u moet een coloscopie-onderzoek laten uitvoeren. Er is bloed gevonden in je test en dat is nooit een goed teken, kan op poliepen wijzen of zelfs darmkanker.

Een coloscopie is het meest nauwkeurige onderzoek van het slijmvlies van de gehele dikke darm en eventueel het laatste deel van de dunne darm. Via een miniatuurcamera – gemonteerd in een soepele, dunne buis (de endoscoop) – wordt de binnenkant van de dikke darm en het einde van de dunne darm bekeken. Veel succes mijnheer Aendenboom.”

Strontvlieg

Dat betekende dat ik drie dagen lang een streng vezelarm dieet mocht volgen. En dan een poederdrankje mocht innemen. Ach ja, na het eerste glas had ik meteen spijt en ook ’t schijt. Vannacht bromde er een insect in mijn slaapkamer, recht naar mijn aars, was het een strontvlieg?

En dus mocht ik mij vandaag aanmelden in de stadskliniek dienst gastro, om 13.20 uur. Ik kreeg meteen een lichtblauw patiënten-kleedje aangeboden. Ook mijn dure boxershort moest uit, ik voelde mij even terug een pasgeboren baby.

Even later rolde een Afrikaan mijn ziekbed racend door de gangen, om dan met de lift tot de tweede etage te dalen, waar ik moest zijn voor de coloscopie.

Ach ja, bijna een uur lang lag ik daar moederziel alleen, bij een open raam waardoor een kille wind over mijn lijf blies. Het acute probleem was dat ik binnen een half uurtje belangrijke medicatie moest slikken. De verpleegsters hadden mij veel eerder al gemeld dat het bijna mijn beurt was. De tijd verstreek en er gebeurde niks of jawel: ze kwamen een katheder in mijn linkerarm plaatsen.

Bullshit

Intussen begon ik lichte paniek te voelen. Achter het gordijntje naast mij hoorde ik een mannenstem, deze patiënt werd wel meteen weggebracht voor een coloscopie. Ik sprak de voorbij stappende dokteres erover aan. Ze sprak mij bits toe: er zijn nog vier wachtenden voor u. „Yes”, dacht ik, „shit happens.” Ik moest in actie treden. Ik sprak de poetsvrouw aan: „Mevrouw, kan je me helpen, ik heb plots een bloeding aan mijn poep.”  Bullshit natuurlijk, maar je kan in het leven maar best inventief zijn.

Ik opende traag mijn ogen, drie mensen waren over mij gebogen en fluisterden: „Dag mijnheer Aendenboom, de coloscopie is goed verlopen, u kan nu uw medicatie innemen.” Een tijdje later, toen ik weer in de ziekenkamer lag, kreeg ik een frisdrank met een wafeltje en kwam de behandelende arts mij het nieuws brengen: „Zo Claude, we hebben grondig alles nagekeken enne… niks abnormaals gevonden tijdens het onderzoek.”

Eind goed al goed, de dure bescheten factuur zal snel volgen. En zo worden deze specialisten stinkend rijk. Ach ja, they can kiss my ass. Het is immers dirty work. Gelukkig dat ik neuropsychologie heb gestudeerd, it’s a much cleaner job.

Reacties