Zoogdieren zonder zelfspot

Ik wandel met mijn vriendin door Naturalis. Bij het passeren van het grootste knaagdier van Europa valt mij iets op. Een van de opgezette bevers lijkt als twee druppels water op haar oom. Ik zie hier de humor wel van in, tik haar aan en zeg: „Jeetje, die bever achterin heeft wel iets weg van Jan!”

„Dat zeg je toch niet?”, reageert ze; deze opmerking vindt ze te ver gaan. Al mokkend wandelen we verder, zij boos vanwege mijn opmerking en ik geïrriteerd, omdat ik niet vind dat deze opmerking te ver gaat. „Sommige honden hebben iets weg van baasjes en vice versa, ik bedoel er niks mee”, vervolg ik. Maar het kwaad is helaas al geschied. „Zoogdieren zonder zelfspot”, mompel ik gefrustreerd als wij Naturalis uitlopen.

Maar wat is humor precies? Waarom lacht de een om een grap, terwijl de ander bij zichzelf denkt: ‘dit gaat te ver’. Een vriend vertelde mij laatst enthousiast dat hij naar ‘Jandino Asporaa’ was geweest; hij liet mij een filmpje zien. Als iemand iets enthousiast vertelt, ben ik al snel geneigd daarin mee te gaan, ook al kan ik mij misschien niet vinden in hetzelfde enthousiasme.

Van Duin en Teeuwen

Dit keer lukte het mij echt niet en zei: „Sorry man, ik vind het echt heel leuk voor je, maar ik kan gewoon niet lachen om hem.” „Ik heb hem meerdere keren voorbij zien komen en mezelf nog nooit betrapt op een lach”, vervolg ik. Hij vindt Jandino echter geweldig. Dit fascineert mij; de interpretatie van humor is heel persoonlijk en gaat verder dan iets wel of niet grappig vinden. De een ligt krom om André van Duin, terwijl de ander niet meer bijkomt als Hans Teeuwen lovend vertelt over zijn liefdesverhouding met Beatrix.

Toen ik op de middelbare school zat, merkte ik dat ik de klas aan het lachen kon krijgen; humor kreeg een nieuwe betekenis. De middelbare schooltijd vond ik overigens maar ingewikkeld; de groepjes, de strijd om erbij te moeten horen, van het behalen van goede cijfers tot het wel of niet aanhebben van de juiste schoenen, het was een competitie waar ik mij niet prettig bij voelde. Echter, het maken van een grappige opmerking, dat was mijn troef. Het was een manier om mijzelf te verhouden tot mijn omgeving. Het gaf mij bestaansrecht en een manier van omgaan met mijn innerlijke wereld als reactie op de buitenwereld. Die middag in Naturalis zal ik niet snel meer vergeten; humor is namelijk zoveel meer dan het maken van een grap. Het is bepalend in hoe je in het leven staat, kijkt naar de wereld en bovenal kijkt naar jezelf.

Reacties