Bordesfoto

Volle zalen? Natuurlijk heb ik die meegemaakt, wat dacht je. Helemaal in het najaar, als het vroeg donker is, zoekt men toch vertier. Een verzorgde avond in een aangename sfeer, daar doe je het voor. Weet u dat er zelfs stoelen bij geplaatst moesten worden?

In de hoek lagen stapels klapstoeltjes. En die werden gewoon tegen de normale prijs verkocht. Dat applaus…! Je stond er gewoon niet bij stil. Nee dat is tegenwoordig wel anders, artiesten mogen blij zijn als de voorstelling doorgaat. En de mentaliteit… voeten vegen met die herfstbladeren? Ho maar. „Ach, kunt u uw voeten even optillen, dan kan ik hier ook even vegen?” De mensen werkten vroeger mee, en voelden zich er thuis.

Ik dacht me naar de VUT te vegen, maar die werd afgeschaft en het theater ging dicht. Voor het eerst van mijn leven solliciteerde ik officieel: ik wist niet eens wat een cv was. Als ambtenaar, dan zit je goed met een staand beroep tot aan je pensioen; een stip op de horizon.

„Het doet me pijn, dat mag u best weten. Na al die jaren… Nog nooit is er aanmerking gemaakt op mijn functioneren. Sterker nog, ik heb nooit een functioneringsgesprek gehad! Maar trede na trede, alles was altijd aangeveegd en spic en span voor de foto. Dat moet ook wel, want je wilt toch niet dat na alles wat ze doorstaan heeft ook nog eens die te lange broekspijpen van de lichte broek van Dilan besmeurd raken. Maar als ik heel eerlijk ben: Alex’ broekspijpen hadden wel wat langer gemogen. Daar hoort zijn vrouw toch op te letten?
Te wijde laarzen of te dunne benen? ‘Ranja met een rietje, mijn Sophietje…’

Ik heb me uit de naad gewerkt de laatste jaren: kabinet na kabinet. Of als ze er niet uit kwamen, zat ik thuis op mijn werk te wachten. Maar goed, dit was mijn laatste klus. Formeel hebben ze gelijk, het staat in mijn cv: ‘Gediplomeerd in- en exterieurverzorger’.”
„Bent u dat dan niet?”
„Welnee. Trapportalen schoonvegen en soppen, en later in dat theater, zo heb ik het geleerd – ik moet wel zeggen dat er dus geen onderscheid gemaakt wordt tussen een kandidaat-staatssecretaris en een schoonmaker. Hoewel, ik moet maar afwachten hoeveel geld ik krijg, terwijl Van Berkel betaald wordt om te ‘wachten’. Doet me denken aan de Van Berkel-weegschaal, vroeger bij de slager: ‘Het is ietsje meer, mag dat?’ – nou ja, gelukkig werkt mijn vrouw ook.”
„Als wat?”
„Cv-specialist.”
„Hè…?”
‘Ja, ketels en zo.”
„O…! – wat doet u met die bezem in uw hand?”
„Ik ga solliciteren.”
„Waarop, als ik vragen mag?”
„Op een baan bij de curlingbaan.”
„Dat is toch niets voor u, daar bent u toch veel te oud voor?”
„Kan mij het schelen, als het maar schuift.”

Reacties