De realness van je zijn
‘Jij bent zo jezelf, ik word zo geïnspireerd door de realness van je zijn’, staat er als reactie onder een online artikel met de titel De kunst van jezelf ontdekken. Het ‘jezelf zijn’ lijkt voor veel mensen een brevet van kunde en de wereld daaromheen verworden tot een pseudowetenschap.
We lijken ons analoge zelf te zijn verleerd; er leeft een honger naar sturing en duiding, terwijl ons digitale zelf ‘floreert’. Daarbij worden tegeltjeswijsheden verpakt als diepe spirituele boodschappen.
Maar wat betekent het eigenlijk om jezelf te zijn en waarom wordt het zo geprezen? Met de komst van sociale media zijn we onze eigen PR-persoon geworden; ons imago is het product en de sociale kring is de ‘markt’. Daarbij hebben we volledige controle over wat we wel en niet willen laten zien. We zijn meer dan ooit bezig met de ik-persoon; we staan centraal in een door onszelf vormgegeven en geregisseerd verhaal. Het internet staat tevens vol met digitale goeroes en life coaches die hier slim op inspelen.
Eigen Truman Show
Maar wat ik mij weleens afvraag: wie zijn we als mens als ons digitale zelf niet meer zou bestaan? Hoe ‘real’ zijn we met z’n allen nog? Of zijn we onbewust verworden tot de hoofdrolspeler in onze eigen Truman Show? En leeft daarom de fascinatie voor mensen die ‘zichzelf’ zijn, omdat zij in onze ogen beschikken over een authentiek zelf? Het hebben van de volledige controle over wat we wel en niet willen laten zien, draagt met zich mee dat we diep van binnen weten dat het geen realistische weergave is van wie wij daadwerkelijk zijn.
En wie zijn we eigenlijk nog zonder ons eigen vormgegeven verhaal? Hoe zouden we ons verhouden in een wereld die offline is? Gaan we met onze vakantiefoto’s op de Dam staan? Waar halen we voldoening uit, wie geeft ons de bevestiging dat we bestaan? Wat als de ‘realness van je zijn’ gewoon bestaat uit wat het impliceert, echt zijn? Zouden we dezelfde voldoening halen uit activiteiten als we dit niet zouden kunnen delen met anderen? Ik deel, dus ik besta.