Radiance

Wat onderscheidt een mens werkelijk van een ander? Geen bezit, geen status – maar uitstraling.

Vanmorgen maakte ik mijn traditionele dagelijkse wandeling. Tijdens een koffiepauze vroeg een man of hij bij mij aan tafel mocht zitten. „Natuurlijk, wees welkom”, zei ik. Hij keek me onderzoekend aan en zei: „U bent anders dan de westerlingen hier.”

„Vertel”, antwoordde ik geamuseerd. Er zijn hier gemiddeld een paar honderd van, dus ik was benieuwd.

„Radiance”, zei hij. „Uitstraling.” Vervolgens haalde hij een mapje tevoorschijn met foto’s van bekende Indiase goeroes. „Ook uitstraling.”

Ik moest lachen. Wat zijn de Tamils toch heerlijke, spontane mensen. Het kind dat ze ooit waren, blijft hier levenslang deel van hun persoonlijkheid.

Huren voor 80 euro

Ik woon de helft van het jaar in India. Van mijn AOW kan ik hier prima rondkomen. Twee retourtickets naar India kosten ongeveer evenveel als één Nederlandse winter aan energierekeningen. Wie als eenvoudige monnik wil leven, maar toch enig comfort waardeert, huurt hier voor 80 euro per maand een appartement met airco. Er blijft zelfs geld over. Dat maak ik over aan lokale liefdadigheidsinstellingen, die ervoor zorgen dat niemand in deze stad van 400.000 inwoners een maaltijd hoeft over te slaan.

Wat mij hier raakt, is dat mensen je werkelijk zien. Niet je buitenkant, niet je masker, maar wie je bent. De Tamils gunnen je een blik waardig; geen reden om weg te kijken, zoals dat normaal is in Amsterdam. Met een positieve houding word je overal uitgenodigd: om mee te eten, iets te drinken. Soms kom ik de markt niet eens door zonder dat men mijn rugzak wil vullen met groenten of fruit. Wat ik niet nodig heb, geef ik weer door. Geven is hier vanzelfsprekend. Ontvangen ook. Zonder verplichtingen, zonder wantrouwen.

Daar kunnen we in Nederland nog iets van leren. Als ik op Amsterdam Centraal mijn weekkaart aanbied omdat die nog twee dagen geldig is, zegt misschien de tiende persoon ja – en dan nog vaak iemand die niet in Nederland is opgegroeid.

Analfabeten en miljardairs

Het verschil tussen senioren hier en in Nederland? Radiance. Uitstraling. Hier zie ik ouderen die soms analfabeet zijn, maar meer weten over de zin van het bestaan dan de meeste Nederlandse miljardairs. In Nederland zie ik veel gefrustreerde senioren, mensen die ‘geactiveerd’ moeten worden, alsof ouderdom gelijkstaat aan hulpeloosheid.

De pensioenleeftijd wordt opnieuw verhoogd. Doorwerken tot we uitgeblust zijn en daarna zogenaamd genieten van welverdiende rust. Wie verstandig is, spaart jaar in jaar uit om rond zijn 60ste te kunnen stoppen met werken. Tijd is het kostbaarste dat een mens kan kopen. Met 70 is de ‘best before-datum’ meestal al verlopen. Tijd is bedoeld om nieuwe ervaringen op te doen, nieuwe verbindingen in het brein te leggen, om niet mentaal stil te vallen.

Ik ben de 80 gepasseerd en stap morgenochtend om zes uur op mijn Yamaha voor een tocht van 1200 kilometer naar Kerala, aan de westkust. Een vriend ligt daar in het ziekenhuis.

We zijn hier niet om te consumeren en daarna netjes opgeborgen te worden. We zijn hier om te leven. Met radiance.

Reacties