Oorlog, seizoen 12 – Nu met nóg minder aandacht

Er was een tijd dat oorlog nieuws was. Tegenwoordig is het meer een soort achtergrondruis, zoals een koelkast die ’s nachts aanslaat. Je hoort het wel, maar je draait je nog eens om en denkt: zal wel.

Neem Oekraïne. Of Gaza. Of welk conflict deze week even geen pushmelding krijgt. Ze bestaan nog. Echt waar. Er vallen nog steeds bommen, mensen vluchten nog steeds, steden worden nog steeds met de grond gelijkgemaakt – alleen doen ze dat inmiddels zonder mediabudget.

De moderne ramp moet namelijk concurreren. Met verkiezingen. Met relletjes op X. Met een BN’er die per ongeluk iets verkeerds heeft geliket. Tragisch? Zeker. Maar had het ook een pakkende hashtag en een exclusieve dronevideo in 4K? Anders wordt het lastig.

We leven in het tijdperk van de abonnementsellende.
Oorlog? Proefperiode van dertig dagen.
Hongersnood? Alleen premiumleden.
Genocide? Beschikbaar na de reclame.

Het wordt normaal

In het begin is er nog collectieve verontwaardiging. Profielfoto’s krijgen vlaggetjes. Mensen zeggen dingen als „dit mag nooit normaal worden”. Dat is altijd een mooie. Want dat is precies wat er daarna gebeurt: het wordt normaal. Niet omdat het minder erg is, maar omdat ons brein denkt: als ik dit elke dag op volle emotionele sterkte moet voelen, brand ik binnen een week door als een Action-kerstlampje.

Dus schakelen we over naar de energiebesparingsstand van het geweten.

Nieuwsredacties doen ook gewoon hun werk. „Zijn er nog ontwikkelingen?”
„Nou, er wordt nog steeds geschoten.”
„Ja, maar is het ook nieuw geschoten?”

Ergens op de wereld verliest iemand zijn huis, zijn familie, zijn toekomst – maar hier verliest het vooral zijn nieuwswaarde. Tragisch voor hen. Handig voor onze spanningsboog.

Pas als er weer iets spectaculairs gebeurt – een enorme escalatie, een historische blunder, een wereldleider die iets doms roept – dan mag het conflict weer even meedoen. Even terug op de voorpagina. Even trending. Even medelijden in HD.

Wrangste bijwerking

Daarna zakt het weer terug naar pagina 7, tussen een artikel over stijgende kaasprijzen en een feelgoodverhaal over een hond die kan surfen.

Misschien is dat wel de wrangste bijwerking van deze tijd: niet dat we niks weten, maar dat we alles weten en toch moe zijn. De ellende is niet verdwenen. Alleen onze aandacht heeft een korter contract.

En ergens, in een kapotgeschoten straat waar niemand meer live blogt, zou iemand er waarschijnlijk veel voor over hebben om weer eens ‘breaking news‘ te zijn.

Reacties