Niemand zit meer te wachten op de BBB, behalve in Flevoland.

De BBB probeert tegenwoordig net zo relevant te zijn als die ene man in het park die duiven voert: veel gekruimel, maar niemand die écht zit te wachten op nóg een handvol pitten.

De kranten staan vol met het sappige verhaal rond Henk Vermeer en Mona Keijzer. Het frame is simpel: „Ze sprak met Markuszower, dus ze is een overloper en ongeschikt als leider.” Alsof ouwe Henk niet vooral zelf achter het stuur wil zitten. Het past naadloos bij een partij die steeds meer lijkt te accepteren dat domheid een geldige norm is om een samenleving op te bouwen.

In het begin was BBB nog een sterke boerenbeweging, gedragen door oprechte woede. Boeren voelden zich niet gehoord, het vertrouwen in de overheid was op een dieptepunt en achter die woede schaarden zich massa’s mensen. Dat gaf Caroline van der Plas wind in de zeilen – of beter: in de tractor. Met die boze stem reed ze de Tweede Kamer binnen. Ze had de vogels laten proeven van het zaad dat ze had gestrooid en nu plukte ze de vruchten van die onvrede.

Maar wat begon als een proteststem, eindigde in een coalitie met de PVV – het hoogst haalbare voor BBB – en dat zegt eigenlijk alles. De partij die zich presenteerde als spreekbuis van de boeren belandde aan dezelfde tafel als de partijen waartegen die woede zich oorspronkelijk richtte.

Kern kwijt

En ergens onderweg, tussen alle stoere praat over stikstof, landbouw en ‘de gewone Nederlander’, raakte ze de kern kwijt. De kansen om echt iets structureels te veranderen in het landbouwdossier werden verprutst, verhandeld of verwaarloosd. Op een gegeven moment vond Caroline het zelf ook wel mooi geweest. Ze deed een stap opzij en gaf het zakje met pitten door aan Henk.

En Henk? Die loopt nu rond als de man in het park, zakjes pitten in de hand. Hij strooit verhaaltjes voor journalisten, voedt een paar laatste hongerige camera’s en tekent ondertussen het einde van wat ooit een krachtige boerenbeweging was. Misschien wordt BBB hier en daar nog de grootste in Flevoland, maar dat voelt meer als een naschok dan als een nieuwe aardbeving.

Zo blijft er van de vermeende ‘boerenrevolutie’ weinig meer over dan een paar verdwaalde duiven in het park en een man die weigert toe te geven dat de zak leeg is.

Reacties