Missie of marketingtruc?

Een tijdje geleden opende een bekend sportmerk een supermarkt. Hun missie klinkt goed: transparantie, gezonde voeding die betaalbaar en eenvoudig is. Zoals zij het noemen: een alternatief voor de ‘rotte’ voedingsindustrie. Klinkt goed, maar klopt dat ook echt?

Sommige producten zijn zeker goedkoop: bananen voor 20 cent en rijstwafels voor een euro. Maar kijk je verder, dan blijkt niet alles per se goedkoper. Havermout met dezelfde voedingswaarde is juist goedkoper in een andere supermarkt.

Via de supermarktlocatie op Google kom je op hun website en daar valt iets op. Het eerste wat je ziet zijn sportvoeding, shakes, repen, supplementen. Je komt niet meteen terecht op de pagina over producten van de supermarkt. Niet iedereen heeft sportvoeding nodig. Je krijgt deze sportvoeding overal voorgeschoteld, op de site. Het hele merk is eraan gekoppeld. Dat maakt de kans groot dat je ongemerkt iets koopt wat je eigenlijk niet nodig hebt. Dan ben je zeker duurder uit dan in een andere supermarkt.

Geen ervaring

Ze zeggen zelf dat 95 procent van je voeding uit basisproducten moet bestaan en 5 procent uit specialistisch, bijvoorbeeld sportvoeding. Maar wat is die 5 procent als het geen sportvoeding is? Op de website wordt niet genoemd wat een ander alternatief is voor die 5 procent. Hoe moeten mensen dat interpreteren als ze geen ervaring hebben met specialistische voeding?

Daarnaast hebben alle producten hetzelfde label met in grote letters het merk. Het gevaar is dat door alle producten hetzelfde label te geven, het idee ontstaat dat alles gezond is. Ook geven ze door dit label de indruk een ‘clean label‘ te hebben. Tegelijkertijd zijn veel sportproducten bewerkt en zit er aan natuurlijke suikers toegevoegd. Voor je lichaam maakt dat niet zoveel uit. Het wordt allebei als suiker opgenomen. Maar suiker uit fruit is gezonder, omdat fruit ook vitamines, mineralen en vezels bevatten. De vezels helpen om de bloedsuikerspiegel stabieler te houden. Die uniforme labels en het idee dat er geen ‘ongezonde’ suikers in zitten, geven de indruk dat alle producten gezond zijn. Maar ook chips heeft datzelfde label. De groep die echt geholpen is door duidelijk, eenvoudig advies, wordt zo minder goed aangesproken.

De taal op de site en in de winkel versterkt dat nog eens: rotte industrie, kapot, wij bouwen de nieuwe standaard. De taal op hun website kan druk geven en het gevoel dat als je niet meedoet, je er niet bij hoort.

Moeten meedoen

Een ander voorbeeld: ze hadden een grote sale en in de nieuwsbrief werd benadrukt dat je door producten te kopen meehelpt met het neerzetten van meer supermarkten. Dat versterkt het gevoel dat je moet meedoen, alsof je voor de ongezonde voedingsindustrie bent als je niet meedoet.

Misschien was het eerlijker geweest als de supermarkt een andere naam had gekregen. Dan hoefde alles niet zo direct gekoppeld te zijn aan sportvoeding en supplementen en was de focus meer op basisproducten geweest. Past dit eigenlijk bij de missie die ze zelf zo groot en nobel verwoorden? Of is het juist de bedoeling dat je die producten koopt, en dat mensen ongemerkt worden geleid door de branding en verleiding?

Reacties