Madame Tussauds

Het was een donderdag in januari, zo’n dag waarop de kou zich vastbijt in alles wat beweegt. Buiten lag rijp op de straatstenen en mijn adem hing zichtbaar tussen mijn dochter en mij in. Ze had hier al jaren over gesproken. Madame Tussauds. Ooit, zei ze altijd. En nu liepen we ernaartoe.

Binnen ging de jas uit. Dat detail bleef me bij, omdat het meer was dan praktisch. De winter bleef achter bij de deur. Wat ervoor in de plaats kwam, was warmte en een soort stille verwachting. Geen haast, geen agenda. Alleen samen zijn.

Mijn dochter bewoog zich door de ruimtes met open verwondering. De beelden stonden stil, maar zij niet. Ze keek, lachte, bleef staan, liep weer verder. Voor haar waren het geen wassen figuren, maar ontmoetingen. Ik volgde haar tempo en merkte hoe vanzelfsprekend dat voelde.

Klein uitje groots

Ik keek minder naar de beroemdheden en meer naar haar. Naar hoe een wens, lang gekoesterd, zich eindelijk mocht ontvouwen. Het raakte me hoe iets kleins als een uitje op een doordeweekse dag zo groots kon voelen. Niet door wat we zagen, maar doordat we er samen waren.

Buiten was Amsterdam nog steeds koud en grijs. Maar dat deed er niet toe. We liepen zonder jas verder, figuurlijk dan. Sommige dagen worden geen herinnering omdat ze bijzonder gepland zijn, maar omdat je ze deelt. En omdat ze precies op het juiste moment gebeuren.

Reacties