Het grote zwarte gat

Het onderwerp kwam ter sprake toen mijn kandidaat haar CV met mij doornam. Ze wees op het ‘gat’ en ik zag meteen de schaamte in haar ogen. Ze is moeder van drie kinderen, heeft jarenlang geprobeerd te studeren, maar door de combinatie van zorg, schooltijden en de toeslagenaffaire – waarin zij gedupeerd werd – lukte het simpelweg niet.

Geen diploma, wel een rugzak vol levenservaring. Ze is nu klaar voor een nieuwe stap, al voelt dat gat voor haar als een last. Terwijl ik het juist anders zie: het is geen leegte, maar een periode waarin ze heeft gedragen, gevochten en volgehouden. Toch bleef zij twijfelen en dat raakte me meer dan ik had verwacht.

Misschien omdat dit thema dichter bij mij ligt dan ik ooit wilde toegeven.

Ik wist al jong dat ik buitenshuis wilde werken. Niet omdat ik carrièrehonger had, maar omdat ik thuis zag wat het alternatief kon zijn. Mijn moeder – een vrouw met zes kinderen, de Daltons bijna, allemaal kort na elkaar – droeg een last die ik als kind al te groot vond. Ze had een partner die het haar niet makkelijk maakte en twee oudste kinderen die voor extra onrust zorgden. Ze kon niet delegeren, misschien wilde ze het niet eens. Daardoor kwam alles op haar schouders terecht.

Het hield nooit op

Het huishouden, de opvoeding, de boodschappen, het handwerken voor de uitzet van vier meisjes, het koken, bakken, yoghurt maken, brood bakken – het hield nooit op. Maar het meest traumatische vond ik het uitbenen van vlees. Na elke feestmaand kwam er een beest het huis in. Mijn vader regelde de logistiek, mijn moeder deed de rest. Ik zie het nog voor me: haar handen, haar vermoeidheid, de chaos van taken die nooit af waren. En dan mijn vader, elke dag om 07.15 uur de deur uit, om 17.00 uur weer thuis. Zijn ontbijt klaar, zijn wereld overzichtelijk. Wat hij buiten deed, was voor ons minder zichtbaar dan wat hij ermee kon: geld, vakanties, beslissingen. De keizer en het slaafje – zo voelde het.

Ik wist toen al: dit wil ik niet. Ik wil niet verdwijnen in een leven dat nooit stopt.

Ode aan de huisvrouw

Misschien daarom raakte het verhaal van mijn kandidaat me zo. Zij koos niet voor het huisvrouwenbestaan, maar belandde erin door omstandigheden. En toch staat ze nu op. Klaar om opnieuw te beginnen.

Dus ja, ode aan de huisvrouw. Aan mijn moeder. Aan alle vrouwen die dragen, vaak zonder erkenning. En aan iedereen die, ondanks alles, weer vooruit durft te stappen.

Het standbeeld uit Spanje genaamd ‘de vrouw die niets doet‘, raakt mij enorm vanwege de gelijkenis en het gevoel wat ik erbij krijg.

Reacties