Een grensgevalletje paniek

Als deeltijdstudent in Nijmegen genoot ik 16 februari van een vrije dag (voorjaarsvakantie of voor sommige regio’s: carnavalsvakantie). Ik besloot om in deze financieel minder welvarende (lees: skere) tijden weer eens naar de DM in Duitsland te gaan voor wat gebudgetteerde inkopen.

Naïef om te denken dat het misschien wat rustiger zou zijn. Het gros van de volwassenen Nederlanders moet immers gewoon werken, toch? Maar toen ik de winkel instapte, bleek dat heel Nederland blijkbaar een gratis snipperdag heeft mogen innen van hun baas. De winkel krioelde van de gierige Hollanders die als mieren op lokvergif afkwamen. Het aanzicht van opstopping en wegversperring gaf me direct een weeïg gevoel gemengd met een beklemmende spanning.

Het liefst was ik meteen weer omgekeerd, de auto ingestapt, terug naar huis gereden en in mijn bed (onder)gedoken. Maar ik had toch zeker niet 22 hele minuten voor niks gereden? De gemaakte benzinekosten dwongen mij tot exposure. Ik draaide de mentale focusknop om en ging gericht en waar mogelijk, de gangpaden en schappen af waar iets te halen kon zijn. En dan blijkt niet de drukte per se het grootste probleem te zijn, maar het type Nederlander. Het type, waar ik mezelf kilometers buiten schaal, dat een pure vorm van egoïsme en eigenbelang nastreeft. Ze lopen je compleet onnodig voor de voeten, ze blokkeren met een winkelwagen 1 meter breedte doorgang en 2 meter lengte productschappen.

Ze hebben geen besef van personal space of het principe van excuseren wanneer er gebotst of te krap gepasseerd wordt. Bij de vijf beschikbare kassa’s wordt er schaamteloos voorgedrongen en achteloos getreuzeld waardoor er schijnrijen vormen. „Oh staat u niet in de rij precies voor de kassaband?” De arme Duitse caissières worden overrompeld met jaarvoorraden van toiletartikelen. Een echtpaar van 60+ tikt onder andere tien deodorantbussen en vijftien shampoos af. Terwijl ik niet geloof dat ze conditioner nummer 6 nog zullen meemaken.

Ditzelfde echtpaar vergeet na het afrekenen een product in te pakken (bruisvitaminetabletten), die ik ze vervolgens gillend achterna hollend nog meegeef. Waar ik geen bedankje of überhaupt een vorm van erkenning van mijn bestaan voor terugkrijg. Ik reken mijn supersoft maxi-wattepads, biologische erdnussbutter crunchy en trockenshampoo af en scheer me als de wiedeweerga weg van deze blootstelling aan mijn grootste irreële angst: der Holländer.

Reacties