De ganzen hebben stemrecht, wij nie

Er zijn in Nederland inmiddels meer ganzen dan mensen met gezond verstand. Tenminste, zo voelt het wanneer je ’s morgens over een weiland uitkijkt dat veranderd is in een glimmend, groen-bruine latrine. Duizenden en nog eens duizenden ganzen. Keurig in formatie. Alsof ze zijn ingehuurd door de provincie om een nieuwe mestnorm te testen: de GAN-norm.

De boer mag tegenwoordig nog net ademhalen zonder vergunning, maar de gans heeft vrij spel. Beschermde diersoort. Onaantastbaar. Onaanraakbaar. Heilig, bijna.

En ondertussen schijten ze alles onder.

Onze weilanden.
Onze akkers.
Onze natuur.

En ja, ook hún natuur, zo wordt ons verteld. Alsof de gans een hypotheekakte heeft.

De ironie is prachtig. Wanneer een boer een paar kilo mest te veel uitrijdt, staat er sneller een controleur op het erf dan een gans kan kwaken. Boete. Rapport. Aantekening. Mogelijk einde bedrijf.

Maar wanneer er vijfduizend ganzen het land onder schijten, noemt men dat… natuur.

Vogelgriep

Natuur is blijkbaar alles waar niemand verantwoordelijkheid voor wil nemen.

En dan hebben we nog de vogelgriep. Regelmatig worden dode vogels gevonden. Zielige beesten, dat zeker. Maar wat volgt is een persbericht, een analyse en een advies om vooral niet in paniek te raken. Vooral rustig blijven. Doorlopen. Niet aankomen.

De burger moet vooral vertrouwen houden.

Dat doet denken aan die geruststellende woorden vlak voor een probleem echt groot wordt.

Intussen staat de boer te kijken naar zijn land. Zijn opbrengst. Zijn inkomen. Zijn toekomst. En ergens op een beleidsbureau, met een kop koffie en uitzicht op een parkeerplaats zonder ganzen, wordt besloten dat het allemaal wel meevalt.

Want op papier is er geen probleem.

Op papier schijt een gans namelijk niet.

Misschien wordt het tijd dat we de ganzen stemrecht geven. Ze zijn met genoeg. Ze hebben invloed. En belangrijker nog: er wordt beter naar ze geluisterd dan naar de mensen die er tussen wonen.

Tot die tijd blijven ze doen wat ze altijd doen.

Vreten. Blijven. En schijten.

En wij?

Wij mogen het natuur noemen.

Reacties