De dwang van integratie

Net als in Marokko, zal ik ook in Nederland nooit integreren. Niet uit onvermogen, maar uit weigering.

Wat je in Marokko mist, vind je in Nederland. En wat Nederland goed organiseert, ontbreekt vaak in Marokko. Nederland is overzichtelijk, functioneel, beter geregeld. Er zijn meer kansen op werk en inkomen. Mensen zijn nuchter en grotendeels met hun eigen leven bezig.

Marokko daarentegen is chaotisch. Racisme is er wijdverbreid – niet alleen tegen anderen, maar vooral onderling. Mensen zitten uren in cafés om anderen te observeren en te bespreken. Velen beschouwen zichzelf als goede moslims, terwijl hun begrip van de islam oppervlakkig blijft. Homoseksualiteit wordt nog steeds niet begrepen en de Marokkaanse wetgeving draagt nog altijd sporen van het Franse koloniale strafrecht uit 1912 – wetten die zelfs Frankrijk na de Eerste Wereldoorlog heeft herzien, maar Marokko nooit.

Dit alles erkennen betekent echter niet dat ik Nederlander wil worden.

Administratieve keuze

Mijn Nederlandse paspoort is geen erkenning, geen identiteit en geen eindpunt. Het is een administratieve keuze, ingegeven door gemak: geen zin om telkens visa of verblijfsvergunningen aan te vragen. Meer betekenis heeft het niet. Zelfs tien jaar geldigheid voelt beperkt. Papier verandert geen mens.

Integratie wordt hier gepresenteerd als morele deugd, maar functioneert in werkelijkheid als conformisme. Het vraagt niet om begrip, maar om imitatie. Neem de obsessie met leeftijd: mensen die vragen hoe oud je bent, levens vergelijken alsof het prestatielijsten zijn, impliciet geloven dat lang leven gelijkstaat aan succes. Alsof overleven hetzelfde is als leven. Dit wordt verkocht als normaliteit, terwijl het intellectueel armoedig is.

Het zogenaamd ‘eerlijke advies’ – als je het hier niet leuk vindt, ga terug – is geen eerlijkheid maar gemakzucht. Het is de reflex van mensen die geen gesprek willen, alleen afsluiten. Alsof aanwezigheid alleen wordt gedoogd onder voorwaarde van dankbaarheid. Ik heb geen behoefte aan adviezen, en zeker niet aan lessen in integratie die neerkomen op het aanleren van gedrag dat ik zelf leeg en mechanisch vind. Wie daarvoor begeleiding zoekt, mist de kern.

Afstand als kilte

Wat structureel uitput, is de sociale dwang. De blikken vol vraagtekens, de verwachting dat je beschikbaar bent, praatbaar, toegankelijk – ongeacht je wens of stemming. Stilte wordt gezien als afwijking. Afstand als kilte. Dat constante beroep op je energie is geen warmte, het is consumptie.

De hypocrisie zit tot in de kleinste interacties: zichtbaar genoegen in het brengen van slecht nieuws, gevolgd door overdreven succeswensen die niets kosten en niets betekenen. Rituelen zonder inhoud. Empathie als performance.

Ook in de media herhaalt dit patroon zich. Het incident rond Saibari tijdens de Afrika Cup werd achteloos geframed met woorden als ‘stelen’. Context werd ingeruild voor beschuldiging, emotie voor moraal, interpretatie voor veroordeling. Woordkeuze is hier geen vergissing maar gewoonte. En gewoonte verraadt mentaliteit.

Dus nee, ik word geen Nederlander. Niet met tijd. Niet met papieren. Niet met gewenning.

Aanwezig zijn is geen instemming. Blijven is geen overgave. Integratie is geen doel wanneer de prijs zelfverlies is.

Reacties