Dik-zijn, het most niet magge

Dik-zijn koste de maatschappij maar liefst 79 miljard per jaar. Dat is schrikken! Ja, dikte is dus echt verschrikkelijk.

En dat wordt de dikken stevig ingepeperd.

Is dik echt zo erg?

Misschien nog erger dan oud, kleur of vreemd. Daar moet stevig tegen opgetreden worden. En de beste manier is: discrimineren maar. Dat onderzoek waaruit die kosten komen, is zelf een en al discriminatie. Het wil alleen maar zijn gelijk bewijzen en dat lukt altijd. Zelfs zonder echt onderzoek. De conclusie is gewoon ziejeweldatikgelijkheb, wantikzeghetzelf.

Door dik en dun

Dikke mensen eten, slapen, werken, vervoeren, sporten, lezen, denken. Kortom: ze doen hetzelfde als dunnerikken. Maar bij hen telt dat als maatschappelijke kosten en bij dunnen niet. Dikke mensen kosten meer aan zorg. Ja; als je alle zorg, ook die niks te maken heeft met postuur, meetelt. Dat zag je al bij corona. Die mensen gingen niet dood aan corona, maar aan dikte. Eigen schuld dus. En een dikke die een bril nodig heeft wordt gevraagd: zou je niet eerst eens afvallen?

Dunte is blijkbaar een voorwaarde voor alle medische hulp. En psychische. Een dikke heeft nooit gewoon een verstuikte enkel, PTSS, ADHD of longontsteking. Eerst afvallen, dan pas hulp. Dat duurt jaren en intussen ben je allang gek. Of dood. De schuld is niet verwaarlozing en geen behandeling, maar die dikte. En juist daarom word zo iemand verwaarloosd of niet behandeld. Cirkelredenering, noemen ze dat. Een waardeloos bewijs en een valse beschuldiging.

Dikke mensen moete wel de gezondste van de wereld zijn, want ze gaan niet dood aan ziektes, hoeven niet behandeld te worden. Ze hoeven alleen maar af te vallen. Ja hoor. En zwarten hoeven alleen maar wit te worden, ouderen jong en armen rijk. Probleem opgelost.

Belastingdiscriminatie

Maak alles onbetaalbaar wat bepáálde mensen nodig hebben. Ondaftig voedsel dus. Veel mensen kunnen daftig voedsel niet eens betalen. En dat on-daftige zit vol suiker. Suiker is een goedkope grondstof, vandaar dat het vrijwel overal in wordt gedaan, verstopt achter een onduidelijk ingrediëntenlijstje. Maar dat mag die suikermaffia best. De economie moet immers groeien nietwaar? Als de dikken dat maar niet doen.

Hoe zit het dan met alcohol? Zou die ook niet eens zwaar moeten worden belast vanwege alle maatschappelijke gevolgen? Omvergereden voetgangers en fietsers door bezopen autobestuurders, afgeslagen vrouwen door agressieve dronkenlappen, gezinnen in de ellende, getraumatiseerde kinderen, de halve stad in puin na een voetbalwedstrijd. Maar ja; dure alcohol is daftig, dus vooral niet belasten al die whisky, cognac en likeuren. En dat terwijl alcohol gewoon gefermenteerde suiker is. Een daftige dikmaker dus. Van de gekke, dat.

De echte maatschappelijke kosten

Hoeveel zouden de rijken zelf wel niet aan maatschappelijke kosten veroorzaken? Vraag Oxfam maar. De 0,001 procent rijksten vernielen de helft van de wereld. Daar kunnen die dikkerds niet aan tippen. De zorg wordt al jaren leeg gevreten door namaakzorgers zoals spandextrutten en natuurgenezers. Door maatschap-artsen die slapend rijk worden als ze daarnaast ook nog de eigenaar zijn van het ziekenhuis waar ze werken. Door universiteiten die dankzij allerlei vage onderzoeken zonder resultaat emmers met geld binnenslepen. En de ziektekostenverzekeraars die stiekem blij zijn met al die dikkerds, omdat die veel premie betalen voor niks.

Dat is toch waar de economie op drijft? Op iedereen die betaalt maar nooit iets krijgt? Bij dikken is dat zelfs eigen schuld. Conclusie: als dikken niet bestonden waren ze vast wel uitgevonden. Kan niet anders, bij die huidige politiek van centen, centen, centen.

Reacties