Uit het donker

Ik ben blij. Niet blij dat kinderen het contact verbreken met hun ouders, maar wel dat er steeds meer aandacht voor is. Als een kind vertelt dat het het contact heeft verbroken met een ouder, is dit negen van de tien keer het antwoord.

Het kind, vaak inmiddels volwassen, wordt aangekeken alsof het iets on-normaals doet. Terwijl het vaak precies hetzelfde is wat (een van) de ouders deed. Hierdoor blijven veel van deze kinderen in het donker: angst voor veroordeling, schuldgevoelens en een voor altijd aanwezig gemis. Meestal niet het gemis van hun eigen ouder(s), maar van een ouderfiguur: iemand die om hen geeft, hen ziet zoals ze zijn en hen accepteert. Elke afkeurende blik zorgt ervoor dat een zelfgekozen wees niet uit het donker durft te komen. Zo blijven ze allemaal in hun eigen ‘veilige’ donkere plek, waar het ontzettend eenzaam is.

Als ze eindelijk iemand vinden die begrijpt hoe het is, voelt er meteen een klik. Vaak nog voordat ze weten dat de ander ook geen contact heeft met hun ouder(s). Naast dat het ontzettend eenzaam kan zijn in het donker, zijn deze mensen ook erg kwetsbaar en hebben ze een grotere kans op mentale problemen. Het gevoel altijd anders te zijn en altijd op jezelf te moeten leunen, kan zorgen voor minder goede zelfzorg, wat die kans weer vergroot. Praten over wat je hebt meegemaakt kan het minder zwaar maken en helpen bij acceptatie. Hoe meer je accepteert, hoe minder de kans dat je onbewust doet wat je zo niet wilt doen.

Bepalen wat goed is

Ik wil daarom een oproep doen aan iedereen met een goede ouder-kindrelatie: luister eens echt naar deze mensen. Een kind verbreekt nooit zomaar het contact. Zelfs als er schuld ligt bij het kind, is het niet aan jou om te bepalen wat goed is. Een ouder blijft inderdaad altijd de ouder, maar dat maakt mentale of fysieke mishandeling of verwaarlozing niet minder schadelijk. Juist het loskomen van zo’n relatie kan ervoor zorgen dat een vaak herhalende familiecyclus eindelijk wordt doorbroken. Want net als bij een verslaving is het vaak makkelijker om iets helemaal niet te doen, dan te blijven volharden in iets wat pijn doet. Het constant je grenzen aangeven aan iemand die daarover heen gaat, kost enorm veel mentale energie, wat uiteindelijk ten koste kan gaan van het kind.

Dus hoor je de volgende keer dat iemand geen contact heeft met hun ouder(s)? Stel dan eens een open vraag in plaats van meteen een oordeel te geven. En heb je zelf geen contact met je ouder(s)? Kom dan eens wat vaker uit het donker. Onthoud dat anderen nooit volledig kunnen begrijpen wat je hebt meegemaakt, en dat is oké. Maar juist dat kan ook troost bieden: er zijn genoeg mensen die wél een goede band hebben met hun ouders. En misschien kun jij dat later ook met je kinderen bereiken.

Reacties