Als beter maken niet beter wordt

De meeste mensen vertrouwen hun arts. Logisch. Wie ziek is, legt zijn gezondheid letterlijk in andermans handen. Dat artsen fouten kunnen maken, snapt bijna iedereen. Maar wat als er iets misgaat en niemand het benoemt?

Een goede kennis van mij werd behandeld aan zijn hand. Tijdens het herstel verschenen er korsten op de wond. Ze verdwenen weer. Een paar dagen later kreeg hij een hersenberoerte. Hij werd behandeld in het UMCG in Groningen. Hij leeft nog, maar revalideert al maanden. Helemaal beter wordt hij niet meer. Hij verloor zelfs het zicht in één oog.

Of die gebeurtenissen met elkaar te maken hebben, weet niemand. Er is geen uitleg gekomen, geen gesprek, geen duidelijkheid. Misschien is het toeval. Maar misschien ook niet. En juist dat onuitgesprokene blijft hangen.

Eerlijk zijn

Deze column is geen aanval op artsen of ziekenhuizen. Het is een oproep om eerlijk te zijn wanneer zorg anders uitpakt dan verwacht. Mensen willen geen schuldige, maar wel begrip en openheid.

Want vertrouwen ontstaat niet door perfectie, maar door eerlijkheid.

En dus blijft de vraag: hoe vaak moet het misgaan voordat duidelijkheid net zo vanzelfsprekend wordt als de behandeling zelf?

Reacties