Waar woon jij dan?

„Waar woon jij dan?”, vroeg ze aan me. Ik, enigszins bevangen door de zon en de biertjes, antwoordde: „Westerpark, maar ik denk niet dat je de straat kent!”

„Oh, ik woon ook in Westerpark!”, vervolgde ze. Wat ik niet wist en op dat moment niet had kunnen weten, was dat deze korte interactie een onwaarschijnlijke en bijzondere wending zou krijgen. Ik was die dag samen met een vriend naar het Reggae Lake Festival, in het Gaasperpark (Amsterdam). Wij hadden al enkele optredens achter de kiezen toen wij ons verplaatsten richting het hoofdpodium, alwaar wij tijdens het dansen op enkele ophitsende reggaetunes in gesprek raakten met twee dames.

Buurman Johannes

„Oh, ik woon ook in Westerpark!” – Enfin. Binnen enkele moeilijk verstaanbare zinnen kwamen we erachter dat wij niet alleen in dezelfde straat wonen, maar ook min of meer naast elkaar. „Ken je buurman Johannes, die altijd met die fietsen in de weer is dan?”, schreeuwde ik over de muziek heen. „Ja, natuurlijk ken ik die!”, schreeuwde zij terug. Dit bevestigde het voor mij; ze woont er echt. We waren het er al vrij snel over eens: we zouden een kopje koffie gaan doen bij het foute café om de hoek.

Enkele weken verstreken en toen was het zover. Café Marktzicht op de Tweede Hugo de Grootstraat leek ons de uitgelezen plek om de buurtroddels onder het genot van een kopje koffie eens rustig door te nemen. „Een paar jaar geleden was er een flinke brand naast mij”, vertelde de buurvrouw.

Schilderij op straat

Met enige aarzeling in mijn stem vertelde ik dat dit mijn huis betrof. „Enorme heftige ervaring was dat, ik ben zoveel van emotionele waarde kwijtgeraakt die bewuste avond.” Haar ogen werden groter en ze zei: „Ik heb in die periode een schilderij op straat gevonden; ik moest het wel flink schoonmaken. Ik was altijd al benieuwd wie hem heeft gemaakt.”

Op dit moment deed het kippenvel langzaam zijn intrede op mijn huid. „Mag ik het schilderij eens zien?”, vroeg ik. Zij liet mij een foto zien; daar in haar gang hing mijn schilderij, Meisje bij de bushalte. Een schilderij dat ik vlak voor de brand had geschilderd en met pijn in mijn hart en roet op mijn handen kort daarop bij de restafvalbak had gezet. „Kom je hem binnenkort signeren?”, vroeg ze.

Reacties