Mijn zonen

13 en 19 jaar zijn mijn zonen alweer. Wat lijkt het nog kort geleden dat ze met hun armpjes in de lucht reikten naar mij, omdat ze het liefst de hele dag door me getild wilden worden.

Wat lijkt het nog kort geleden dat ik ze afdroogde na het douchen en zelfverzonnen slaapliedjes voor ze zong als ik ze naar bed bracht.

Als in een flits (in ieder geval lijkt het zo) zijn ze groot.

Bij mijn oudste zoon is dat natuurlijk al een tijdje het geval, maar mijn jongste zoon van bijna 13 zie ik nu letterlijk voor mijn neus groeien en veranderen. Het kinderlijke gezichtje verandert in een gezicht van een jongeman en ik besef dat de tijd van spontane knuffels en opmerkingen zoals „mama, je moet je opgeven voor een kookprogramma”, nu echt verleden tijd zijn.

Irritant of dom

Ze kijken je nog net niet weg als hun vrienden op bezoek komen en hebben commentaar op alles wat je doet. Want het is of zo irritant of zo dom, maar als ze in de problemen zitten of er moet iets geregeld worden, ben ik wel goed genoeg om MAMA TOCH WEL even in te schakelen om ze te helpen.

Van mijn jongste zoon heb ik nog lang geloofd dat hij nooit zou veranderen en hij altijd zo lief zou blijven voor me. Maar nu de oudste net uit zijn puberteit is geklommen richting volwassenheid, is het mijn jongste die bij alles wat ik vraag of zeg, reageert alsof ik de meest achterlijke opmerking ooit heb gemaakt.

In de helft van de gevallen wordt er helemaal niet  op me gereageerd en vraag ik me af of dat echt door zijn headset komt of dat hij zich gewoon heeft afgesloten voor mijn ‘geklets’.

Laten we het op een combinatie houden.

Selfie in pak

Toch brengt deze nieuwe fase ook weer een nieuw soort moederlijke trots.

Toen mijn oudste zoon bijvoorbeeld een paar dagen voor kerst een selfie van hem in pak stuurde was ik verrast door mijn ontroering. Ontroerd en trots op de persoon die hij nu is en dat hij mijn zoon is en ik zijn moeder. Trots op hoe volwassen en knap hij eruit ziet. Trots op zijn eigenheid en zelfverzekerdheid. Zo trots dat de tranen me spontaan in m’n ogen springen.

Een paar dagen later ben ik om en ga ik ook voor mijn jongste zoon op zoek naar een pak. Als mijn missie geslaagd is, verheug  ik me er al op om ze naast elkaar te zien en een mooie foto van ze te maken. Als dat moment daar is met kerst, is het precies zoals ik had gedacht en ik voel me even zo rijk.

Ze zijn  soms strontvervelend en ik weet soms niet wat ik met ze aan moet, maar ik hou de wereld van van mijn mannen

Ik hoop dat ze datzelfde ook over mij denken: ‘Ze is soms strontvervelend en we weten soms niet wat we met haar aan moeten, maar we houden de wereld van haar.’

Amen.

Reacties