Ze hebben ons weer even gediend

Het valt me meer dan ooit op. In een grote hoop liggen ze op straat, naast elkaar, op elkaar. Amsterdam kleurt groen. Het oogt oneerbiedig; ze hebben ons weer even gediend. En nu? Hoe zouden zij zich voelen?

Eerst wekenlang omringd worden door familiaire warmte, huiselijke sferen en de geur van lekker eten, ingetrokken in de dennennaalden. Nu verworden tot groen slachtvee, opgestapeld op de hoek van de straat. ‘Lever hier uw kerstboom in.’

Het leven van de kerstboom is er een van hoge pieken en ontsierde dalen. Als kerstboom verschijn je jaarlijks ten tonele; je staat in het middelpunt van de belangstelling. Wordt prachtig versierd, iedereen kijkt naar je. In feestelijk uitgedoste huiskamers sta je trots rechtop. Er worden foto’s van je genomen en je bent de onmisbare aanwezigheid tijdens het kerstdiner. Hoogtepunt na hoogtepunt.

Achteloos

Totdat, nou, totdat het wel weer mooi is geweest. Achteloos wordt je ontdaan van de versieringen door mensen die eerst zo graag met je op de foto wilden. „Waar was dat kerstbomeninleverpunt ook alweer?”, hoor je iemand vragen. „Ja, Prinsengracht, vlak voor de Westerkerk.” Voor je het weet word je de trap afgetild en lig je onder de andere kerstbomen op de hoek van de straat.

Het is dan ook wel weer symbolisch voor de inhoud die wij aan het kerstfeest geven. Een vrij afgekaderde tijd waarin we weer even oog hebben voor elkaar. Totdat, nou, totdat het wel weer mooi is geweest. Ik laat de kerstboom voorlopig nog even staan.

Reacties