Hossam Hassan en de morele zwakte van de FIFA

De FIFA presenteert zich graag als een organisatie die voetbal gebruikt om mensen te verbinden. In de praktijk laat zij echter al jaren zien moeite te hebben met moreel leiderschap.

Het ontslag van oud-voorzitter Sepp Blatter werd gezien als een nieuw begin, maar die hoop is niet waargemaakt. Integendeel: de problemen lijken structureel.

Een duidelijk voorbeeld daarvan zagen we tijdens het WK in Qatar in 2022. Verschillende nationale teams kregen te horen dat het dragen van de regenboogvlag, als teken van steun aan de LHBT-gemeenschap, zou worden bestraft met een gele kaart. Die maatregel kwam onverwacht en riep wereldwijd verontwaardiging op. De vraag bleef hangen: hoe kan een mondiale sportorganisatie inclusiviteit prediken, maar tegelijkertijd symbolisch protest bestraffen?

Minste weerstand

Het besluit liet zien hoe voorzichtig – of beter gezegd: hoe angstig – de FIFA opereert wanneer politieke of culturele gevoeligheden een rol spelen. In plaats van duidelijk stelling te nemen, koos de organisatie voor de weg van de minste weerstand. Het protest bleef beperkt. Het Duitse elftal bedekte tijdens de teamfoto symbolisch de mond, maar verder bleef collectieve actie uit. Daarmee werd een krachtig signaal gemist.

Deze selectieve moraal is niet alleen zichtbaar binnen het voetbal. Ook in de wereldpolitiek lijkt aandacht voor menselijk leed ongelijk verdeeld. In Soedan woedt al lange tijd een verwoestende burgeroorlog, maar die krijgt nauwelijks internationale aandacht. Andere conflicten, zoals dat in Oekraïne, domineren wel het nieuws. Morele verontwaardiging lijkt soms afhankelijk van zichtbaarheid en belangen.

Ook binnen het voetbal zelf laat de FIFA steken vallen. Recent zorgde het gedrag van de Egyptische bondscoach Hossam Hassan voor grote verontwaardiging in meerdere Afrikaanse landen. Verschillende voetbalbonden, waaronder die van Marokko, hebben inmiddels klachten ingediend. Op sociale media circuleren bovendien oude beelden die wijzen op een patroon van grensoverschrijdend gedrag.

Publieke druk

Dat roept een logische vraag op: waar was de FIFA al die jaren? Waarom wordt er pas gehandeld wanneer publieke druk toeneemt? Een organisatie met zoveel macht en invloed zou juist proactief moeten optreden om normen en waarden te bewaken.

Zolang de FIFA blijft reageren in plaats van leiden en zolang morele principes ondergeschikt blijven aan politieke overwegingen, zal haar geloofwaardigheid verder afnemen. Voor een organisatie die beweert het wereldvoetbal te vertegenwoordigen, is dat een zorgwekkende ontwikkeling.

Reacties