Hoop

Stel je voor. Het is 2015, je bent een zwarte beer en leidt een vredig bestaan in de bossen van Florida. Tot er op een dag 3700 moordlustige jagers (ik gok overwegend man) jouw domein binnenvallen. Ze zijn gekomen om jou en zoveel mogelijk van jouw soortgenoten, inclusief vrouwen en kinderen, af te schieten.

Twee beren per vierkante kilometer is blijkbaar te veel en de populatie moet ‘gemanaged’ worden. En hoe fijn dat er mensen zijn die daar ook nog eens plezier en voldoening uit halen. Die dag lieten meer dan driehonderd beren het leven. Schrale troost dat ook minstens 3400 stumpers onverrichte zaken naar huis terugkeerden.

Nu, tien jaar later, mochten er weer een aantal uitverkorenen het bos in om hun ego op te krikken, of wat het ook mag zijn dat mensen halen uit het doodschieten van dieren. Om een nieuwe geweldsexplosie te voorkomen werden er dit jaar per loting ‘slechts’ 172 vergunningen verleend en mocht elke vergunningshouder maximaal één beer afschieten. Wie het aantal aanmeldingen hoort slaat in eerste instantie stijl achterover. 160.000 mensen hadden wel oren naar een paar dagen in wildernis, geladen geweer op de rug, op zoek naar nietsvermoedende viervoeters.

Beersympathisanten

Na verdere verdieping bleek er toch hoop te zijn. Van de 172 vergunningen gingen er namelijk minstens 48 naar beersympathisanten die zich enkel hadden aangemeld om hun vergunning niet te gebruiken. Trek je dit door naar het totaal aantal aanmeldingen hebben er zich ongeveer 45.000 mensen aangemeld die niet van plan waren een geweer mee te nemen.

Twee typen mensen zijn te onderscheiden. Het eerste dat geniet van het vermoorden van nietsvermoedende beren en het tweede dat braakneigingen krijgt van het eerste. Het eerste type probeer ik te begrijpen, maar dit lukt mij maar tot op zekere hoogte. In de wildernis, sporen zoeken, leven met weinig en de spanning. Ik begrijp het helemaal. Maar wat het toevoegt om de trekker daadwerkelijk over te halen, krijg ik niet rondgebreid in mijn hoofd. Misschien is dit ook de reden dat ik geen behoefte voel om beren dood te schieten.

Snel het hol in

Het tweede type mens wekt meer bewondering op. Ik vermoed dat de meeste van deze berenliefhebbers niet eens naar het gebied afgereisd zijn of slechts enkel hun vergunning hebben opgehaald. Toch zie ik voor me hoe een aantal van hen wel degelijk het bos zijn ingetrokken maar puur en alleen om de ‘echte’ jagers dwars te zitten. In feloranje pakken en met luid gezang zodat elke beer op nabije afstand niet weet hoe snel hij weer zijn hol in moet.

Een minuut stilte is passend voor de 52 beren die het nieuwe jaar niet haalden. Gevolgd door een minuut applaus voor de diervriendelijke saboteurs die ervoor kozen om in actie te komen.

Reacties