Onderweg

Het is mistig deze ochtend. En mist betekent file. De routeplanner raadt mij aan binnendoor te rijden. Het egoïstische deel in mij vindt dat alleen ik recht heb om deze weg door de polder te nemen.

Een snelle blik voor mij doet vermoeden dat meer mensen dit idee hadden. Ik vraag me af hoelang het zal duren voor dat Google ‘Maps premium‘ introduceert waarbij betalende gebruikers de snelste routes te zien krijgen en de krenterige bestuurders rechtstreeks de file in worden gestuurd.

De chauffeur van de lestouringcar die voor mij rijdt heeft geen haast en geen ervaring. Op zich geen opvallende eigenschappen voor een beginnend bestuurder in een bus van vijftien meter lang, maar toch zie ik dit als waterdicht bewijs voor mijn overtuiging dat het universum het op mij gemunt heeft deze ochtend. Het zal er alles aan doen om mij te laat te laten komen vandaag.

Dopaminerush

De routeplanner geeft mij de mogelijkheid van een alternatieve route waarmee ik maar liefst een minuut sneller op plaats van bestemming zal zijn. De dopaminerush die gepaard gaat met de gedachte aan deze potentiële tijdswinst, zorgt ervoor dat ik niet twijfel. Dankbaar tik ik op de gesuggereerde route en neem de afslag naar rechts.

Mijn hebberigheid wordt gelijk afgestraft door de hogere macht die duidelijk niet gediend is van de manier waarop ik mijn lot probeer te omzeilen. Een zwaarbeladen vrachtwagen bromt rustig over de 60-weg. De auto’s voor mij vind ik maar laf omdat ze weigeren een inhaalpoging te doen. Ik begin mezelf steeds zieliger te vinden en vraag me af wat ik gedaan heb om dit verdiend te hebben. De geschatte aankomsttijd en mijn frustratie lopen hand in hand samen verder op.

Druk maken

Een wegonderbreking en onverwachte verkeersregelaars zorgen voor nog meer vertraging, waarna mijn kookpunt wordt bereikt. Ik kan het niet langer inhouden en schreeuw het uit binnen mijn geluidsdichte cocon. De wereld om mij heen merkt niets van mijn uitbarsting, er valt een rust over mij heen. Even treed ik uit mijn lichaam om mijzelf van een afstandje te bekijken. Een glimlach vormt zich op mijn gezicht, komisch hoe druk ik mijzelf kan maken.

De rest van de reis voorloopt verrassend voorspoedig en niet veel later passeer ik de finishlijn van deze race. Compleet ontspannen stap ik uit mijn auto. Ik ben vier minuten te vroeg. Niets aan het handje.

Reacties