Tussen woorden en stilte

Op kerstavond stond de wereld harder afgesteld dan gewoonlijk. Op schermen schreeuwden meningen om voorrang, vlaggen werden wapens, woorden loopgraven. Mensen wisten feilloos waar ze tegen waren, maar raakten het zicht kwijt op wie er naast hen stond.

In een woonkamer zat een man alleen. Niet omdat hij niemand kende, maar omdat gesprekken de laatste tijd eindigden in stiltes. Te veel verschil. Te veel gelijk willen krijgen. Hij had de radio zacht aan, meer voor het idee dat er nog iemand sprak dan voor de muziek.

Verderop keek een vrouw naar het Journaal. Beelden van tanks, raketten, grenzen die opnieuw werden getekend met angst en staal. Ze dacht: het komt dichterbij dan we willen toegeven. Niet alleen geografisch, maar ook in gesprekken aan de keukentafel, op verjaardagen die werden overgeslagen, in families waar onderwerpen taboe waren geworden.

En toch…
Toen viel de stroom even uit.
Geen nieuws. Geen meningen. Geen gelijk.

Alleen kaarslicht.

Mens blijven

In dat kleine moment gebeurde iets merkwaardigs. De stilte voelde niet leeg, maar vol. Alsof de wereld even ademhaalde. Alsof er ruimte ontstond voor iets dat geen kamp nodig had.

Misschien is dat wat kerst ons fluistert in deze onrustige tijd:
dat we niet hoeven te winnen om mens te blijven.
Dat je iemand kunt missen, zelfs als je het oneens bent.
Dat angst minder wordt wanneer je haar deelt en eenzaamheid wanneer ze gezien wordt.

We leven in tijden waarin het lijkt alsof alles uit elkaar getrokken wordt. Maar wat uit elkaar staat, kan ook weer naar elkaar toe bewegen. Soms begint dat niet met een groot gebaar, maar met een simpele gedachte: wie zit hier eigenlijk tegenover me?

Een kaars die blijft branden

Voor iedereen die zich eenzaam voelt in een volle wereld.
Voor iedereen die schrikt van wat er in de verte – of dichtbij – dreigt.
Voor iedereen die moe is van het vechten, zelfs met woorden.

Deze kerst hoeft geen oplossing te brengen.
Alleen een beetje menselijkheid.
Een hand op tafel.
Een kaars die blijft branden, ook als het donker wordt.
En wie weet, een glimlach die onverwacht terugkomt.

Reacties