De toestand van de wereld volgens D.J.T. Trump

„Ze zeggen chaos. Altijd dat woord. Chaos.

Ik zat laatst te kijken naar een luchthaven. Grote schermen. Te veel schermen.

En de airconditioning werkte niet goed. Te koud. Of te warm. Altijd één van de twee.

Dat lijkt klein. Dat is het niet. Dat is leiderschap.

Grenzen.

Ik was daar. Echt daar.

Nu praten ze alleen nog. Praatprogramma’s. Dezelfde mensen. Andere dagen.

Oorlogen.

Ze gaan maar door.

Niemand wint. Niemand zegt dat hardop. Ik wel. Als niemand wint, stopt het nooit. Zo simpel is het.

China bouwt.

Snel. Hoog. Veel beton.

Ze hebben goede liften. Je drukt op de knop en hij doet het gewoon. Dat is belangrijk. Mensen onderschatten dat.

Rusland wacht.

Altijd wachten.

Vroeger wist iedereen waar de lijn lag. De lijn was duidelijk. Nu vragen ze ernaar. Dat zegt genoeg.

Bondgenoten zeggen één ding.

Doen iets anders.

Maar als ze bellen, en ze bellen vaak, dan gaat het ineens over respect. Over deals. Over vroeger. Dat hoor je niet op televisie. Televisie is trouwens slechter geworden. Veel geschreeuw.

Portretten aan muren.

Ik kijk daarnaar. Mooie lijsten. Soms slecht licht.

En dan denk ik: deze man deed niks. Echt niks.

En toch hangt hij daar. Midden in de kamer. Dat klopt niet.

Dus zet je er iets bij.

Een bordje. Kleine letters.

Niet schreeuwerig. Gewoon feiten. Mensen houden van feiten. Tenminste, de slimme mensen.

Ze zeggen dat ik alles persoonlijk maak.

Wacht, leiderschap is persoonlijk.

Als je dat niet wilt, moet je geen leider zijn. Misschien iets met formulieren. Of vergaderingen.

Ze zeggen ook: je herhaalt jezelf.

Ja. Dat klopt.

Omdat mensen het de eerste keer niet horen. Of niet willen horen. Dus zeg je het nog een keer. En nog een keer.

Winnen.

Dat woord verdween bijna.

Ik heb het teruggebracht. Groot woord. Belangrijk woord. Werkt goed.

De wereld is rommelig.

Niet moeilijk.

Ze was beter. Ze voelde beter. Echt beter.

Ze wordt weer beter.

Je gaat het zien.

Ik ga zo verder.”

Reacties