De nieuwe standaard?

Een ochtendje in het Rotterdams OV. Normaal gesproken zou ik nu afgeven op de idiote drukte en in gedachte doe ik dat ook. Maar eigenlijk schrijf ik dit meer vanuit een misschien wel onterechte verontwaardiging.

Een overbevolkte metro vraagt altijd om wat aanpassingsvermogen. Een beetje sociaal doen zit er sowieso al niet in. Ben ik zelf ook schuldig aan, want om niet in de paniek te raken omdat we als haringen in een ton op elkaar geplakt vervoerd worden, heb ik ook een heerlijk rustgevend muziekje aan (lees: Best of Disturbed).

Dan kijk ik om me heen en zie ik iemand binnen komen van een jaar of 25/30 op krukken. Geen twijfel mogelijk dat deze persoon dus wel een zitplek zou waarderen.

Ik kijk eens wat verder en zie sowieso al dat een aantal jeugdigen het erg zwaar heeft, want een natte vaatdoek zou jaloers zijn op hun ‘zithouding’. En de gezichtsuitdrukkingen zeggen daarnaast ook wel wat. Oke, laten we die maar laten hangen, want ze zouden anders nog vermoeider raken. Bijzonder is het dan vooral dat de bijbehorende tassen even verlept zijn en de zelfde uitdrukking hebben. Waardoor dus deze tassen blijkbaar ook een zitplaats nodig hebben.

Plezier in het leven

Na dit indrukwekkende tafereeltje bestudeerd te hebben, gaan mijn ogen voorzichtig verder over de rest van de in een stoeltje hangende passagiers. Ik vraag me daarin oprecht af of er eigenlijk nog iemand plezier heeft in zijn of haar leven. Iedereen zit met een uitgestreken gezicht voor zich uit te staren.

Een glimlach is een uitzonderlijk iets en niemand schijnt zich te bekommeren om die ene persoon die probeert zichzelf letterlijk en figuurlijk staande te houden als een guppie tussen de haringen.

Vol verbazing heb ik dit tafereeltje aanschouwd en mezelf afgevraagd of dit de nieuwe standaard is. Een tas met blijkbaar een zwaar leven, is schijnbaar belangrijker dan de medemens…

Reacties