Een kabinet boetseren

Een kabinet boetseren, hoe doe je dat? In Nederland weten ze alleen hoe dat niet moet. Ten eerste: begin op de tv, in de media en in de krant uit te leggen dat je jezelf veel te goed voelt om met wie dan ook samen te werken.

Want jij hebt als enige de wijsheid in pacht.

Klusje geklaard?

Niks ervan. Ze moeten eerst nog fiks ruziën over wie het voortouw moet nemen. Daar zijn ze voorlopig nog niet uit want niemand wil op zijn bek vallen. Dan aarzelend, gloort het licht: begin met lui die er niks over hebben te zeggen en laat die met de hoed in de hand de rest langsgaan in de hoop dat er iemand bij is die wil bewegen. Dat duurt effe, want de ruzie blijft gewoon doorgaan. Uiteindelijk dagen er een paar bewegers op en die gaan dan samen ‘eruit zien te komen’. Eruit komen? Ze zitten toch niet opgesloten?

Na veel gepoep en gezever weer een stapje verder. Ze zijn het eens: ze hebben te weinig stemmen om de Kamer de baas te worden. Maar ze kunnen wel vast beginnen met een paar plannetjes. Dat zijn dus de bekende plannetjes: bezuinigen op de zorg en met gulle hand geld verstrekken aan de miljonairs en de grootste bedrijven. De burger heeft daar niks aan. Die raakt zijn zorgcenten kwijt in ruil voor nog hogere premies en nog meer slechte lucht, nog meer energiesubsidie voor de stinkers, terwijl zijn kachel niet wil branden op elektriciteit. Zoals mijn vader vroeger al zei: het maakt niks uit of je door de hond of door de kat wordt gebeten. Of toch wel. Je kunt ook door allebei worden gebeten. En in dat stadium zitten we nu. Even nog een vakantieweekend op een duur landgoed afwachten en dan weer een kabinet? Of niet. Want stel dat JA21 gewoon NEE12 is geworden?

Wat nu?

‘Eruit komen’ is dus het grootste probleem. Is er dan geen andere methode om zo’n formatiegedoe een flinke duw in de rug te geven? O, jawel. Er moet wel vaker iets gekozen worden in deze wereld en in Rome weten ze precies hoe dat moet. Als er een nieuwe paus moet komen, worden alle kiezers – de kardinalen – opgesloten. Weliswaar niet in een gevangenis, maar toch. Erg comfortabel is het vast niet en leuk ook niet, met al die dichtgeplakte ramen en deuren, zonder smartphones of kranten. Dus moet het zo gauw mogelijk ophouden.

Na een pausverkiezing van bijna drie jaar in de dertiende eeuw was iedereen het zat en werd het dus opsluiting met een sleutel. Con Clave, in het Latijn. Vanaf die tijd waren ze er een stuk vlugger uit. Een kandidaat moet weliswaar nog steeds een tweederde meerderheid halen, maar het allerkortste conclaaf duurde maar tien uur. De meeste moderne conclaven waren in een paar dagen al afgelopen. Dan komt er witte rook uit de schoorsteen. Habemus Papam. Hoera.

De partijleiders in conclaaf

Dat conclaaf wordt dus voortaan gehouden in een oud, leegstaand bejaardenhuis met schrale maaltijden, piepkleine slaapkamertjes, zonder eigen badkamer maar met een slechte ventilatie door alle afgeplakte ramen. Laat dan de allernieuwste vogelgriep los. Zonder beschermende kleding en kapjes, uiteraard. Maar voorzie wel in veel te weinig personeel, zoals de echte bejaarden in coronatijd ook hadden.

Twee voordelen: dan weten de kletsmajoors meteen dat korten op die ouderenzorg nu moet stoppen en ze zijn er binnen een paar dagen uit, op de hielen gezeten door die griep. Witte rook uit de schoorsteen, Hoera! Eindelijk vooruit met de geit.

Maar welke kant die geit opgaat? Geiten zijn nogal ongezeglijke beesten, heb ik begrepen.

Reacties