’s Lands as, ’s lands eer

Het is deze weken een heet onderwerp in Japan. Parlement, gemeenten, talkshows.

De boodschap is kort en officieel: In Japan cremeer je je doden. Punt.

Wie begraven wil worden om religieuze redenen, laat het lichaam overbrengen naar het land van herkomst. Wie dat onacceptabel vindt, hoeft hier niet te wonen.

Geen rel.

Geen moreel theater.

Een besluit.

Japan zegt niet dat jouw geloof fout is.

Japan zegt: dit is hoe wij het hier doen.

Klaar.

Daar wordt het uitgesproken zoals links rijden of stilte in de trein. Nuchter. Zonder drama. Crematie hoort bij de orde van het land.

Nederland doet het anders.

Bij ons wordt elke gewoonte een gesprek.

Elke traditie een gevoelig punt.

Elke grens een morele oefening.

„Wij geven hier een hand.”

„Dat voelt voor mij niet oké.”

„Dan herschrijven we de norm.”

„Wij vieren Kerstmis.”

„Dat sluit mij uit.”

„Dan hernoemen we het.”

„Wij hebben vaste rituelen rond dood en rouw.”

„Dat botst met mijn overtuiging.”

„Dan maken we beleid.”

Japan zegt: wil je begraven worden, dan exporteer je je lijk.

Dat klinkt hard. Tot je het alternatief ziet.

Een samenleving waarin niets vaststaat en alles voorlopig is.

Japan begrijpt iets eenvoudigs: je kunt niet in een land wonen en doen alsof de vormgeving optioneel is.

Je mag weigeren. Maar dan hoort daar een consequentie bij.

Wij noemen dat onvriendelijk.

Maar misschien is eindeloos toegeven geen beleefdheid, maar zelfverlies.

Japan kiest rust door helderheid.

Wij kiezen niet meer voor de kerststol, maar voor beleefdheid en eindigen met een ‘feeststol’ op tafel, terwijl niemand nog weet wat er eigenlijk gevierd wordt.

Reacties