Hoi pap, ik ben overgestapt van provider

„Hey man, sorry dat ik op mijn telefoon zit, ik moet even antwoorden”, zegt een vriend. „Ja, geen probleem joh”, zeg ik terwijl ik een beetje voor mij uit aan het staren ben. „Maar, hoe is het nou eigenlijk met je?”, vervolgt de vriend. „Ja, gaat aardig, in-between-jobs, even wennen, maar…”, poog ik te antwoorden. Ik word echter midden in mijn zin onderbroken. „Ja, sorry, ik moet heel even opnemen”, zegt hij.

Dat apparaatje, dat bij een ieder niet meer weg te denken valt, speelt een aardig dominante rol in ons leven. Zo krijg ik laatst mijn telefoon niet meer aan: het zweet breekt me uit. Ik voorzie allerlei scenario’s: iedereen wil opeens met me afspreken, ik word teruggebeld door mijn potentiële nieuwe werkgever en mijn wekker, hoe word ik morgen wakker? Een gevoel van vervreemding maakt zich meester van me: ik voel mij geen onderdeel meer van de wereld om mij heen. Mijn wezen, offline.

Gevoel van rust

De fear of missing out maakt echter sneller dan ik dacht plaats voor een gevoel van rust: ‘Wat heerlijk, niemand kan me bereiken.’ Euforisch, door mijn nieuw verworven gevoel van vrijheid, maak ik een wandeling door de stad. En dan valt het op: ik bots midden op straat tegen iemand op die met zijn gezicht in zijn telefoon zit. Ik loop offline de supermarkt in, iemand kijkt me aan en zegt: „Hallo.” Ik antwoord: „Hey.” De persoon loopt door en vervolgt zijn gesprek met een oortje in. De vervreemding maakt zich weer van mij meester.

Ik besluit hierop naar een KPN-winkel te lopen om mijn telefoon te laten repareren. Met een zucht van opluchting doe ik mijn telefoon weer aan. Eén nieuw bericht: ‘Hoi pap, ik ben overgestapt van provider en heb een nieuw telefoonnummer. Kun je mij een whatsappje sturen op 31651680456? Het oude nummer mag weg.’ Het plotselinge vaderschap overvalt me, maar ik ben weer bereikbaar.

Reacties