BN’ers, de vulling van een lege televisieavond

Ik ben er klaar mee. Echt. Het lijkt wel alsof heel Nederland geadopteerd is door een voortdurend uitdijende familie Bekende Nederlanders en dat ze allemaal per se bij ons thuis op de bank willen zitten.

Elk nieuw programma – maakt niet uit of het gaat over bakken, dansen, zingen, breien of het alfabet leren – zit vol met hetzelfde allegaartje van semi-bekende gezichten die doen alsof deelname aan een quiz een Olympische prestatie is.

Het niveau? Ach, daar zit precies de pijn. De meeste vragen horen thuis op de achterkant van een pak cornflakes. „Als je één en één bij elkaar optelt, wat krijg je dan?”

Dan zie je ze denken. Fronsen. Twijfelen. Alsof ze op het punt staan een wiskundig vraagstuk op Nobelprijsniveau te kraken. En als ze dan eindelijk – soms zichtbaar opgelucht – op ‘2’ uitkomen, klappen ze ook nog voor zichzelf. Alsof het publiek vooral niet moet missen dat hier een groot intellect aan het werk is. Je ziet ze bijna knikken: Zo. Dat heb ik weer keurig gedaan. Wat ben ik toch leuk bezig.

Ondertussen wordt de kijker geacht dankbaar te applaudisseren voor deze prestatie van nationale importantie.

2 voor 12

Maar wat mij betreft: laat ze. Laat ze allemaal lekker rondhopsen in hun eigen universum van glitter, babbelen en halfbakken kennis.

Want gelukkig zijn er nog eilanden van rust. Twee bastions waar de BN’er nog niet voet aan wal heeft gezet: Met het Mes op Tafel en 2 voor 12. Daar zie je echte deelnemers – mensen die niet meedoen omdat ze ’toch al zo vaak op tv zijn’, maar omdat ze nog een werkend stel hersenen bezitten. Mensen die antwoorden geven zonder dat er eerst een zenuwtrekje door het gezicht hoeft te gaan alsof ze bang zijn dat het alfabet is veranderd sinds gisteren.

En laten we dat, alsjeblíéft, zo houden.
Niet alles hoeft dichtpleisterd te worden met dezelfde luidruchtige koppen. Soms is stilte – of een goed antwoord – al meer dan genoeg.

Reacties