2025… een doorsneejaar

2025 begon ‘verbindend’. Bij de inauguratie van Donald Trump stond het plein vol mensen die elkaar vonden in ‘nuance en rust’. Vlaggen wapperden ‘ontspannen’. Democratie voelde volwassen. Bondgenoten ontspanden zichtbaar.

Er klonk applaus op precies de juiste momenten. Niemand hoefde te checken of dit beeld wel klopte.

Daarna viel er een toren om. In Valkenburg. Zonder aankondiging, zonder symboliek. Steen gaf het op. Het nieuws was even hard, daarna weer zacht. Alsof zelfs een instorting zich had te voegen naar het tempo van het jaar. Het stof daalde neer. De kalender schoof door.

En toen werd het juni. Niet abrupt, maar onvermijdelijk. Gevechten in het Midden-Oosten vulden het nieuws met herhaling. Geen begin, geen einde. Zinnen die al eens waren uitgesproken, werden opnieuw gebruikt. Diplomatie sprak voorzichtig.

Middelpunt

En toen Den Haag. De NAVO-top. Hekken, konvooien, spanning. Een korte stilte voor het spreken begon. En daar stond Máxima. Niet als bijzaak, niet als symbool, maar als middelpunt. Haar kleding onberispelijk. Op het bordes droeg ze een limoengroene jumpsuit met wervelende cape. Schouders recht, blik open. Een schril contrast met de donkere pakken van de mannelijke wereldleiders. Het licht viel goed. En dan later dat moment. Haar mond. De vorm waarin het Engels zich verzamelde. „Thank you.”

Rustig uitgesproken, met een fractie stilte ervoor. Stoelen kraakten niet. Pennen bleven stil. Dat ene woord droeg meer dan alle verklaringen samen. Geen ironie. Geen uitleg. Alleen aanwezigheid. Het hoogtepunt van de top.

De zomer bracht herstel van het gemiddelde. Juli gebeurde niet. Augustus gebeurde net genoeg: een middagzon die te lang bleef hangen, een nieuwsredactie die besloot een dossier te laten liggen, een strandfoto die nergens over ging en toch overal verscheen. Het jaar deed alsof het tijd had.

In oktober gebeurde iets onverwachts in het Louvre. Een bezoeker leende sieraden uit een vitrine. Het werd nieuws. Een zachte klik van glas, een korte flits van goud, bewakers die net te laat begrepen wat er al gebeurd was. Parijs, weer eens. Brand, juwelen, achteloosheid. Kunst als decor voor menselijke verstrooidheid. Het stelde weinig voor en precies daarom bleef het hangen.

Niets gemist?

November kwam met lichte paniek. Het einde van het jaar naderde. Was alles wel benoemd? Was niets gemist? Er werd gesprint. Rapporten, duidingen, terugblikken. Zinnen werden aangescherpt. Betekenis werd toegekend.

December bracht orde. Lijstjes verschenen. De beste dit. De grootste dat. Het meest bepalende zus. Alles kreeg een plaats. Alles werd afgerond.

En aan het einde van het jaar denk ik graag nog even aan haar. Die houding. Die stilte. Die mond.

„Thank you.”

2025, houd nog even vol. Daarna mag je liggen.

Reacties