Varen

Het is begin  juni en er zijn aardig wat boten op het water, in de verte komt er een sloep aan.
Op het eerste gezicht lijkt het een boot vol jolige dames met een vrijgezellenfeestje.

Dat de voorbijganger dat denkt snap ik heel goed.
Achtentwintig vrouwen op een sloep, muziekje aan en een drankje in de hand. Slingers van foto’s en ballonnen versieren het geheel. Er wordt keihard mee gezongen met de muziek en hier en daar een speech gehouden.

De vriendin om wie het gaat straalt, lacht, knuffelt en praat met iedereen. Hier en daar gaan wat zakdoeken in de rondte en valt een traan. Want helaas is het niet wat het lijkt, deze fantastische sterke vriendin wil met ons nog varen voordat ze er niet meer zal zijn.

Stil op het water

Het is ondertussen juli en de reis gaat na wat omwegen richting het dorp waar mijn vriendin geboren is. Ik rij dezelfde route langs het water meerdere keren naar je toe. De humor is er nog steeds en de levenslust blijft, ik ga iedere keer weg met de belofte dat we elkaar weer zien.

Als het er in augustus op lijkt dat je alleen gaat varen, kom ik je gedag zeggen en laat wat woorden achter die je mee kan nemen op je reis. Het is stil op het water na 22 augustus en als ik er langs loop sta ik soms even stil. En dan hoop ik stiekem in de verte een sloep te zien varen met daarop 28 vrouwen. En jij als stralend middelpunt die vol over gave het nummer zingt van de Kelly Family. Zittend op de punt van de sloep met je ogen gesloten en je haar in de wind, zing je dan in de microfoon de laatste toepasselijke woorden van dit nummer …Kiss me goodbye.

Reacties