Vijftig jaar, twee keer

Almere en Suriname vieren allebei vijftig jaar. Twee jubilea die toevallig naast elkaar opduiken, maar die elkaar op een bijna komische manier beginnen te spiegelen zodra je de cijfers erbij haalt.

Rond de onafhankelijkheid verhuisden zo’n 39.000 Surinamers naar Nederland, een enorme historische verschuiving. Daarvan wonen er tegenwoordig bijna 27.000 niet in Amsterdam of Rotterdam, maar in Almere. Een zin die statistisch gezien vragen oproept, maar in deze context precies de humor oplevert die nodig is.

Terwijl in Paramaribo wordt overlegd bij welk monument de koning moet buigen, had in Almere een veel elegantere oplossing klaargelegen. Die stad viert óók een halve eeuw. En tussen de twee jubilea door loopt daar een grote Surinaamse gemeenschap die de geschiedenis niet ceremonieel hoeft te activeren, omdat zij haar al vijftig jaar meedraagt. De symboliek is er niet aangelegd, maar aanwezig.

Drie grote pluspunten

Juist daarom was dit jaar een unieke kans om alles samen te brengen. Eén locatie. Eén moment. Drie grote pluspunten in één klap. Je eert de vijftig jaar onafhankelijkheid van Suriname. Je erkent de vijftigste verjaardag van Almere. En je voorkomt een complete vliegreis met entourage, camera’s en protocollen, waarmee je meteen een aanzienlijke hoeveelheid CO2 bespaart. Het soort logica dat te eenvoudig klinkt om waar te zijn, maar precies daarom perfect zou hebben gewerkt.

Met een beetje bestuurlijke fantasie had één krans in Almere de hele lading kunnen dekken. De historische sprong van 1975, de gemeenschap die sindsdien hier leeft, en de jarige stad die dat alles al die jaren heeft gedragen. Een gebaar dat precies daar had kunnen landen waar die 39.000 en hun nazaten inmiddels een thuis kozen. Geen vlieguren, geen ceremonieel gereis, wel maximaal symbolisch rendement.

Jubileum zonder ceremonie

Maar het protocol hield koers. De koning vloog, zoals protocollen dat voorschrijven. De officiële woorden klonken op de officiële plek. En Almere bleef achter met een jubileum zonder ceremonie, terwijl die stad precies de kruising vormt waar de twee grote verhalen, Suriname vijftig jaar, Almere vijftig jaar, elkaar al die tijd hebben ontmoet.

Misschien is dat de ironie van deze dubbele herdenking. Dat de meest logische, duurzame en betekenisvolle ceremonie niet plaatsvond in de tropen, maar op een plek die niemand aanwees, maar die door de geschiedenis zelf is aangewezen. Langs de A6, niet op de kalender, maar wel op de kaart.

En nu hoppa, op naar het feestelijke doorknippen van het lint van het volgende bedrijfsverzamelgebouw…

Reacties