De stoelendans der ijdelheid

Mag allemaal nog een keer over? Terwijl de dames en heren politici in Den Haag elkaar bijna met de aktetas te lijf gaan om de beste plek op de blauwe stoelen, schudt Nederland z’n hoofd. Dít zijn dus onze volksvertegenwoordigers.

Geen strijd om ideeën, idealen of de toekomst van het land – nee, om zichtlijnen richting de camera. Want wie vooraan zit, komt vaker in beeld. En wie vaker in beeld komt, bestaat pas echt. Democratie anno 2025: niet wat je zegt, maar waar je zit.

De griffie mag weer voor scheidsrechter spelen in dit jaarlijkse kinderpartijtje met volwassen salarissen. Zeven scenario’s, zes taartpunten, eindeloze ego’s. Volt wil niet achter de VVD, Denk voelt zich achtergesteld en Baudet wil in het midden – omdat hij zichzelf daar graag ziet. Het CDA glimt, want ze zijn na twee jaar ballingschap weer vooraan. „I’ll be back“, zei Bontenbal, en zie: hij is terug, pontificaal in beeld, al heeft niemand precies om hem gevraagd.

Express bij elkaar

Eén Forumlid en één PVV’er mogen achteraan plaatsnemen, alsof de griffie ze expres bij elkaar heeft gezet: de hoek voor wie denkt dat hij het land redt, maar niet eens z’n eigen imago.

Ondertussen draait Nederland gewoon door. Mensen wachten op een woning, de zorg kraakt en de energierekening piept. Maar in Den Haag vecht men dapper door – voor de stoel die het mooiste afsteekt bij het kapsel.

Als het straks klaar is, als ze allemaal zitten en de camera’s draaien, kunnen we opgelucht ademhalen. Dan is de democratie weer veiliggesteld. Iedereen op zijn plek. De stoelen zijn verdeeld, het volk vertegenwoordigd, het theater geopend.

Reacties