Like a rolling kloot

Ja, ik hou enorm veel van mijn naam, die klinkt perfect voor een poète maudit, een vervloekte dichter. Als ik ergens naartoe bel en ze vragen mij: „Wat is jouw naam mijnheer?” „Aendenboom”, zeg ik dan reeds vol binnenpretjes.

„Ja, mijnheer, en uw voornaam?”
„Kloot.”
Dan wordt het twee seconden stil aan de andere kant van de lijn, tot ik hoor: „Kan je de volledige naam nog eens spellen mijnheer?”
Ik grinnik: „K l o o t   A e n d e n b o o m.”

En zo gaat het altijd, bijvoorbeeld als ik telefonisch treintickets koop, een bankbediende contacteer of naar een bibliotheek bel. Telkens hoor ik de aarzeling en de lichte schrik: „Heb ik dat goed begrepen?”
Eigenlijk heet ik ‘Claude’, laat ik hen dan meteen weten waardoor ze opgelucht lachen.

Groot voorbeeld

Ja, met de naam Claude heb ik literair vele mogelijkheden. Sinds jaren schrijf ik met mijn pseudoniem Claudelaire. Jawel, Charles Baudelaire is mijn grootste voorbeeld. Ook de naam keizer Claudius gebruikte ik met krachtige wapentaal. Ik schreef ook ooit een kortverhaal over autisme, met de titel Clautist. Claudio streelt graag zijn grote ego. En ook Chuck Berry waardeerde mijn zelfliefde met een poem: Go go Clody go. Zo is mijn poème Clo-clochard à Paris een van mijn betere, volgens vele copywriters

Ja, ik ben dus een egotripper. Mijn vrienden verwijten mij dat al jaren. Ik heb er zo mijn eigen psychologische theorieën over ontwikkeld, zelfkennis is immers het begin van alle wijsheid. Tijdens mijn jeugd kreeg ik veel tegenstand te verduren van mensen die mij jarenlang behandelden als uitschot. Neen, ik was geen heilige in die tijd en dat resulteerde in een heftige burn-out na mijn 18e verjaardag en vervolgens in een alles verlammende mentale coma.

En terwijl ik nu naar de heldere sterrenhemel lig te staren, vraag ik mij af: wat wil de kosmos nu eigenlijk van mij? Ach ja, dat weet enkel onze Creator. En bij het zien van een vallende ster, besef ik plots: I got to live like a rolling kloot.

Reacties