Spontaan en Mededinger

We staan bij de Lek – ons theater. De namen van de boten die voorbijvaren intrigeren me: ze hebben hun eigen poëzie. Ik let op de gekleurde containers, zie hoe het licht erop valt.

Man, met schippersroots, luistert naar de motor, schat het bouwjaar in, checkt het onderhoud, vraagt zich af wat er wordt vervoerd en hoe de boot in het water ligt.

Afgelopen zomer tijdens een overtocht op een veerboot was hij zo onder de indruk dat het een elektrische was, dat hij zijn rugzak – met paspoort, geld, pasjes en sleutels – op het dek liet staan. Pas een uur later, rijdend langs het Noorse Sognefjord, kwamen we erachter. Na hartgrondig vloeken keerden we om. Een geüniformeerde man met walkietalkie riep zijn collega op. Enkele zenuwslopende minuten later knikte hij: de rugzak was gevonden en zou met de volgende vaart terugkomen.

Alles kan wel goed gaan, maar dan heb je geen verhaal.

Lompe lap

Vanaf de oever lijkt het dek van de boot een drijvende opslagplaats: een scheve stapel pallets, een kluwen netten, een oude fiets tegen de reling en daarbovenop een opgerold zeil, een lompe lap over alles heen.

Manus staat er in forse letters op. Ach, een boot met zelfreflectie.

We turen naar een volgende boot, nu vanuit de andere kant. Traag en gestaag, en toch in volle vaart, komt hij dichterbij. Ik word er kalm van. Een boot straalt waardigheid uit. Vastberaden, plechtig bijna, glijdt hij door het water.
Waarom zou je je boot Spontaan noemen?
„Ik ben het niet, jij bent het niet, maar onze boot wel.”

Rakelings

De lucht is helder, met hier en daar een witte sliert. We blijven staan, want er komt nog een boot onder de brug vandaan. Op sommige dagen zie je hier niets.
Mededinger staat erop. Op de achterkant lees ik Nieuwegein. Rakelings passeert hij de tegenligger. Ik sla mijn hand voor mijn mond.
„Dat komt door Spontaan”, zegt man, „die had rechts moeten houden.”

We lachen en wandelen terug, het kronkelpad af. Op de dijk draai ik me om. Daar vaart Marley, kruist het veerpontje, schommelt hevig. Met geknepen ogen volg ik de boot. Als ze zijn voornaam erop hadden gezet, had ik niet direct aan de reggaezanger gedacht.

Reacties