Terug naar de kruidenier

In de jaren vijftig stonden we soms met zijn tienen te wachten bij Albert Heijn, Simon de Wit of Piet de Gruyter. Thuis had je een boodschappenbriefje gemaakt. De kruidenier — met een potlood achter het linkeroor, natuurlijk — las het lijstje hardop voor. Zijn assistente haalde de spullen uit de schappen, terwijl hij een praatje maakte of wees op een bijzondere aanbieding. Het duurde soms even, maar het ging rustig en persoonlijk.

Waarom zouden we dat niet opnieuw doen, maar dan in een modern jasje? Opnieuw echte kruideniers. Soms wat sneller dan toen. Nu stuur je je boodschappenlijstje gewoon via WhatsApp of een app naar de winkel. De boodschappen staan klaar als je komt, of worden met de elektrobakfiets thuisbezorgd. En wie niets online bestelt, sluit gewoon aan in de rij. Geen geduw met karren, geen piepende zelfscankassa’s, geen wantrouwige camera’s. Gewoon weer ontspannen winkelen.

En die enorme supermarktketens? Laat ze maar een stevige luxeheffing betalen. Als hun prijzen daardoor stijgen richting die van de buurtwinkel, kunnen klanten eindelijk kiezen op basis van service en menselijkheid in plaats van massaliteit en stress.

Terug naar de kruidenier – met de rust van vroeger en het gemak van nu. Terug naar het ware leven. Alleen vrees ik dat de meeste consumenten te veel haast hebben voor mijn plannen. Ze moeten thuis of in de kroeg bijkomen van het jachtige bestaan, al dan niet gesterkt door alcohol. En bij verkiezingen stemmen ze waarschijnlijk toch weer liever op partijen die vooral koopkracht beloven.

Reacties