Opa Met Bier

Mijn neven stonden aan de deur. In net pak, want dat soort familie is het nu eenmaal. Ze kwamen langs omdat opa vrij dichtbij ons in het ziekenhuis lag. Mijn moeder, hun tante, had gezegd: “Kom even langs voor jullie gaan, dan geef ik jullie wat mee”. Zelf was ze al een keer geweest die dag, en wij gingen nu net eten en konden dus niet mee.

Mijn moeder gaf ze een sixpack bier mee. Terwijl opa veel meer van de wijn was, maar de neven namen het braaf mee. Na instructies van mijn moeder te hebben gekregen in welke kamer hij precies lag, en hoe ze het bier mee naar binnen konden sneaken, want helemaal de bedoeling was dat niet. Met zijn 94 jaar hadden wij daar als familie enigszins geen boodschap aan, zullen we maar zeggen.

De neven verschenen na hun bezoek aan opa schaterend weer aan de deur. Het leek wel een komisch duo.

‘Oh, wat práchtig was dat!’ schonk de ene broer de andere bij, die net vertelde hoe opa, tot hun grote verbijstering en vermaak, een bierblikje uit het cellofaan had getrokken toen er even niemand keek (het sixpack tussen de deken en het laken verstopt), open had gemaakt, en achter elkaar naar binnen had geklokt.

‘Klok-klok-klok!’ gaf de ene neef een verbale omschrijving, waarop zijn broer aanvulde en het voordeed:

‘En toen vervolgens het vólgende blikje!’, en ook weer:

‘Klok-klok-klok-klok!’ en het volgende blikje.

Niet het hele sixpack door, weliswaar, maar de kleinzonen van Vos hadden zich absoluut kostelijk geamuseerd daar aan het bed.

‘Ja’, sprak mijn moeder tot hen, ‘hij had al gezegd dat hij zo’n dórst had….’, verbazen deed deze actie haar gek genoeg niet. Opa kon lekker los gaan, als hij de kans kreeg. In de regel met wijn, maar dat kreeg je niet zo makkelijk het ziekenhuis binnen.

‘…nou, dat hebben we gemerkt!’ schaterde de ene neef, en zijn broertje deed mee.

Opa overleed datzelfde jaar nog, maar ging in elk geval niet aan dorst tenonder…

Reacties