Niet slecht voor een aansteller

Je kunt zeggen wat je wil over Jeroen Krabbé, maar ik hing aan zijn lippen toen hij vertelde over Frida Kahlo.

In dit huis zijn er mensen die bij zijn aanblik en stem eisen dat de tv onmiddellijk uitgaat. Gelukkig heb ik mijn laptop. Daarop kijk ik naar mijn guilty pleasures: B&B Vol Liefde, Het Perfecte Plaatje — en de documentaires van Krabbé.

Natuurlijk kende ik Frida Kahlo al van posters, mokken en haar mythische aura. Toch was het meeslepend om haar leven zo te zien ontvouwen: langs haar geboorteland, de huizen waar ze woonde en de mensen die ze liefhad. Krabbé is een meesterverteller, soms een aansteller, maar wel een die je moeiteloos meesleept.

Ik merkte dat ik ademloos bleef kijken. Alle details kwamen voorbij: haar ziekten, haar passies, haar schilderijen die steeds persoonlijker en krachtiger werden. En nergens verslapte mijn aandacht.

Ik zag eerder zijn documentaires over Van Gogh, Picasso en Chagall. Onlangs werd Krabbé zoekt Matisse opnieuw uitgezonden. Grote namen, maar bij Krabbé worden het mensen van vlees en bloed. Hij vertelt hun levens met zoveel overgave dat ik me haast een kunstkenner voel. Ja, hij is ook acteur en schopte het tot in de VS, maar ik volg hem vooral om zijn verhalen over kunstenaars.

Ooit kocht ik bij de V&D een kalender met abstracte landschappen. Pas later ontdekte ik dat ze van hem waren. De kleuren en vormen spraken me aan, en voor een paar gulden kon ik de witte muren van mijn piepkleine huurappartement – verven mocht niet van de huisbaas – toch een beetje verfraaien. Lowbudgetkunst, noem ik dat.

Hij komt uit een artistieke familie: zijn vader Maarten schilderde, zijn zoon Jasper vertelt met net zulke fonkelende ogen over kunst. En hijzelf schildert ook, niet onverdienstelijk, al lopen de meningen uiteen. Heb je zijn serie Het late licht weleens gezien?

Niet slecht voor een aansteller.

Reacties