Stenen en hun verhalen

Ongemerkt zijn stenen in enkele door mij geschreven verhalen geslopen. Zo ongemerkt dat ik er door iemand anders op geattendeerd werd.

In mijn roman De andere kant (2012) krijgt de hoofdpersoon in het eerste hoofdstuk een steen van haar broer die ze in de laatste scène bij zijn graf achterlaat, de cirkel daarmee rond makend.

In mijn tweede, in april verschenen roman, krijgt een van de hoofdpersonages van een Native American een stuk rutielkwarts, ook wel ‘Angel Hair’ genoemd. Deze scène kwam niet zomaar uit de lucht vallen. In 2008 reisden we met ons gezin door de V.S. waar we een Indian Pow Wow bezochten; een indrukwekkende bijeenkomst waar hun cultuur wordt gevierd. Onze dochter Anna zag bij een kraampje die steen en was op slag gefascineerd. Op mijn vraag wat de steen kostte, zei de man: „Die steen is niet van mij, maar van je dochter omdat haar haar erin gevangen zit. Hij heeft miljoenen jaren liggen wachten totdat zij hem zou vinden. Het enige dat ik heb gedaan, is hem voor jou opgraven.” Zijn gebaar en woorden raakten ons diep.

Precies op tijd

Tijdens de boekpresentatie van mijn tweede roman, had ik een mooi gesprek met iemand die ik te lang niet gezien en gesproken had en die destijds mijn eerste roman had gekocht. Ik liet mij ontvallen dat dat boek beter nu uitgebracht had kunnen worden. Er is nu meer ruimte en aandacht voor de thematiek ervan (kinderen die de gevolgen van de ‘foute’ keuzes van hun ouders tijdens de oorlog hun leven lang met zich meedragen). Hij zei: „Voor mij kwam jouw boek precies op tijd.” Hij legde uit dat het verhaal hem zo geraakt had dat het veranderingen in zijn leven in gang gezet had. Ik kreeg van hem een stoffen zakje met daarin vier prachtig geslepen en gekleurde stenen. Zijn gebaar en woorden raakten mij.

De dag erna bedankte ik hem voor zijn aanwezigheid en geschenk. Ik schreef dat ik zijn verhaal over die vier stenen wilde horen.

Hij antwoordde: „Die stenen wilden zelf mee. Ze vertellen jou het verhaal dat ze voor je hebben uitgekozen.”

Stenen zitten vanaf nu niet alleen in mijn verhalen, ze maken deel van mij uit en van mensen die mij hebben geraakt. Ze maken de cirkel rond waarna ze op zoek gaan naar nieuwe mensen aan wie ze hun verhaal vertellen.

Reacties