Aanmodderfakker

Hoe doe je rouw? Sinds de dood van mijn moeder heb ik nauwelijks gehuild. Is dat normaal? Wat is normaal? Moedig legde ik aan mijn zoon uit dat bij rouw alles mag. Huilen, blij zijn, niks voelen en dan weer veel voelen. Gemis. Het komt in vlagen, legde ik hem uit.

Maar zelf snap ik geen reet van rouw. Hoe moet ik me voelen? Iedere keer dat ik tranen voel moet ik gapen. Weg is de aanzet tot verdriet.

Steeds weer schiet het woord door mijn hoofd, aanmodderfakker. Hele film nooit gezien. Treffend woord.

Normaal gesproken heb ik thema liedjes in mijn hoofd. Deze liedjes bevatten tekst die mij duidelijk maken wat ik voel of waar de situatie over gaat. Ik sta altijd versteld van wat er allemaal in mijn brein zit opgeslagen. Een soort jukebox met ‘u voelt wij draaien’.

Dit keer alleen een woord, aanmodderfakker.

Ik kijk er van een afstand naar. Toeschouwer van een scene die niet mijn scene is. Alsof het niet over mijn moeder gaat.

Dementie

Jaren geleden was ik plots geen onderdeel meer van mijn moeders leven. Mijn stiefvader zei op een dag:  „Vanaf nu negeer ik jou.” En daarmee was de kous af. Ik kreeg geen uitleg want hij hield zijn woord. Mijn moeder dementeerde al hevig, dus met haar afspreken bleek onmogelijk. Daar had ik hem voor nodig, maar voor hem bestond ik niet meer. Pas toen hij dood was, kon ik mijn moeder weer zien. In een verzorgingstehuis speciaal voor dementerende mensen.

Misschien had ik al gerouwd? Ik had haar vijf jaar niet gezien. Zit mijn woede naar haar man in de weg? Of ben ik al uitgerouwd?

Of, want dat kan ook, slaat rouw mij later in het gezicht? Alsof het zit te wachten in een donker hoekje en dan opeens tadaaaa roept op het meest onhandige moment. Het kan, het kan allemaal.

Zonnebloemen

Opeens word ik nu blij als ik zonnebloemen zie. Zij hield van zonnebloemen. Ik vond ze lelijk.

Maar nu zie ik mijn moeder in iedere zonnebloem en daarom vind ik ze nu dus mooi.

Maar niet zo mooi dat ik ze thuis neerzet of ga zaaien in de tuin. Ik vind ze alleen mooi als ik ze toevallig tegenkom, als een manier van mijn moeder om te communiceren met mij. Net zoals iedere roekoe roekoe op het dak van mijn huis, een teken van mijn oma is.

Reacties